Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου
Η ανέγερση του ναού (1897)
Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου οικοδομήθηκε το 1897 επάνω στα θεμέλια μιας παλαιότερης, μικρότερης εκκλησίας. Στο μπροστινό μέρος της υπήρχε το γνωστό χαγιάτι, ένας στεγασμένος χώρος που για ένα διάστημα, φιλοξένησε το πρώτο ανεπίσημο κοινοτικό σχολείο και αργότερα το μονοθέσιο δημοτικό σχολείο της Μυρίκης.
Η ανέγερση του ναού πραγματοποιήθηκε με χρήματα των κατοίκων. Κάθε οικογένεια συνεισέφερε περίπου τριάντα δραχμές, ποσό το οποίο ήταν σημαντικό για την εποχή. Από τα ιστορικά έγγραφα που διαθέτει η κοινότητα δεν προκύπτει εάν υπήρξε και κρατική ενίσχυση για την κατασκευή του.
Η συντήρηση και τα έσοδα της εκκλησίας
Η συντήρηση του ναού βασίστηκε σε υποχρεωτικές εισφορές των κατοίκων, οι οποίες καθιερώθηκαν βάσει νόμου, ώστε να εξασφαλίζονται τα απαραίτητα έξοδα. Αυτή η πληροφορία διασώζεται από το βιβλίο εσόδων–εξόδων της εκκλησίας για τα έτη 1912–1913.
Παράλληλα, σημαντικά έσοδα προέρχονταν από την τέλεση ιερών μυστηρίων και τις προσφορές των πιστών:
- γάμοι (3 δραχμές),
- μνημόσυνα και κηδείες (0,50 δραχμές),
- βαπτίσεις (0,50 δραχμές),
- τάματα — όπως το Ζώσιμο (1 δραχμή),
- ελεύθερες δωρεές ή προσφορές σε λάδι.
Το ξυλόγλυπτο τέμπλο (1901–1902)
Ξεχωριστή θέση στον ναό κατέχει το περίτεχνο, ξυλόγλυπτο τέμπλο, έργο του φημισμένου ξυλογλύπτη Στέλιου Υφαντή από τη Μεγάλη Κάψη Φθιώτιδας. Κατασκευάστηκε τα έτη 1901–1902 και ξεχωρίζει για την περίτεχνη διακόσμησή του, με ανάγλυφα μοτίβα από φυλλώματα, λουλούδια και θρησκευτικές σκηνές που μαρτυρούν την υψηλή τεχνική και την αισθητική παιδεία του δημιουργού.
Το Ζώσιμο. Τάμα από τον Μοριά
Ιδιαίτερη θέση στη θρησκευτική ζωή της Μυρίκης κατείχε το Ζώσιμο, ένα ξεχωριστό είδος τάματος που σύμφωνα με την παράδοση, ήρθε στην περιοχή από τον Μοριά και ήταν γνωστό και ως «Μωραΐτικο τάμα».
Ο πιστός «έζωνε» τρεις φορές την εκκλησία ή συχνότερα την εικόνα του Αγίου που εόρταζε. Το τάμα είχε τρεις μορφές:
- Κέρινο, με κερωμένο σπάγκο που περιέζωνε ολόκληρο το κτίριο της εκκλησίας.
- Ασημένιο, με λευκή αλυσίδα, κυρίως για το ζώσιμο των εικόνων.
- Χρυσό, με κιτρινωπή αλυσίδα, επίσης για τις εικόνες.
Δεν επρόκειτο απλώς για τελετουργία· ήταν ένας συμβολικός τρόπος να «δεθεί» η ελπίδα, η παράκληση ή η ευγνωμοσύνη του ανθρώπου με τον Άγιο. Το Ζώσιμο συνέβαλε στη ζωντανή συμμετοχή των πιστών στις εορτές και ενίσχυε τη σύνδεση τους με τον Άγιο.
Το παλαιό κοιμητήριο
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο πρώτος χώρος ταφής της Μυρίκης βρισκόταν γύρω από τον ναό. Ύστερα, δημιουργήθηκε νέος χώρος στην περιοχή Πυργάκη και ακόμη ένας αργότερα στην τοποθεσία Σαρρούλες. Τελικά, το 1818 το κοιμητήριο της Μυρίκης μεταφέρθηκε στην Αγία Παρασκευή, όπου συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Ο ναός σήμερα
Ο Άγιος Γεώργιος αποτελεί τον πολιούχο της Μυρίκης και ο ναός του βρίσκεται μέσα στο χωριό, σε ένα ιδιαίτερα όμορφο σημείο, με πανοραμική θέα προς τα γύρω βουνά και τον οικισμό. Ο ναός εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους και τους επισκέπτες του χωριού. Τις Κυριακές και στις μεγάλες εορτές, όπως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, ο ιερέας του χωριού τελεί τις Θείες Λειτουργίες, ενώ σε κάθε γιορτή Αγίου ο ναός ανοίγει, ώστε οι πιστοί να συμμετάσχουν στις εορταστικές ακολουθίες και να τιμήσουν την παράδοση με κατάνυξη