Μάρμαρο
Το Μάρμαροήταν μια τοποθεσία μέσα στον οικισμό, κάτω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που λειτουργούσε ως κεντρικό σημείο συγκέντρωσης των ζώων των χωριανών. Κάθε μέρα, ένας διαφορετικός κάτοικος του χωριού φρόντιζε να μαζεύει όλα τα ζώα και να τα οδηγεί στα βοσκοτόπια, εξασφαλίζοντας τη φροντίδα τους και οργανώνοντας τη βοσκή. Η περιοχή αυτή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα οργάνωσης της καθημερινής ζωής και της αλληλεγγύης των κατοίκων της Μυρίκης, αναδεικνύοντας την παράδοση του ορεινού κτηνοτροφικού βίου.
Λημέρι
Η περιοχή γνωστή ως Λημέρι τοποθετείται στη θέση Μάστορα και διακρινόταν για τα αμπέλια της. Το Λημέρι αποτελούσε κομμάτι της παραδοσιακής αγροτικής ζωής των κατοίκων που αξιοποιούσαν τη γόνιμη γη για την παραγωγή σταφυλιών και την καλλιέργεια αμπελιών.
Κελανιάς
Ονομασία που προέρχεται από την ομηρική λέξη κελαινός, -ή, -όν, η οποία σημαίνει σκοτεινός, μαύρος, μελαμψός (8ος αιώνας π.Χ.). Ο Κελανιάς είναι μια πυκνή, δασώδης περιοχή ελάτων, όπου το σκούρο χρώμα των δέντρων χάρισε το όνομά της στον τόπο. Η περιοχή τοποθετείται στα όρια με το γειτονικό χωριό του Αγίου Νικολάου.
Κώλυμα
Η περιοχή γνωστή ως Κώλυμα, λίγο έξω από το χωριό στη θέση Σταυρός, χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά ως βοσκότοπος για τα ζώα των κατοίκων. Ο χώρος αυτός αποτελούσε σημαντικό μέρος της κτηνοτροφικής καθημερινότητας, προσφέροντας στα ζώα τροφή και ξεκούραση κοντά στο χωριό.
Κεραμαριά
Στην τοποθεσία αυτή, στον δρόμο προς τον Άγιο Κωνσταντίνο, καλλιεργούνταν σιτάρι και άλλα αγροτικά προϊόντα. Εκεί υπήρχε μια μικρή πηγή, που στάλα-στάλα γέμιζε το ποτιστήρι, επιτρέποντας στα ζώα να πίνουν νερό και ταυτόχρονα να ποτίζονται τα γειτονικά χωράφια. Η χρήση της πηγής αποτελεί μάρτυρα της σημασίας που είχαν οι κάτοικοι στην αξιοποίηση κάθε σταγόνας νερού, δείχνοντας πως τίποτα δεν πήγαινε χαμένο και πόσο πολύτιμος ήταν αυτός ο φυσικός πόρος για τη διατήρηση της αγροτικής ζωής στην περιοχή.
Καυκιά
Η τοποθεσία Καυκιά βρισκόταν κοντά στα Ριζολίβαδα και περιλάμβανε εκτεταμένες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ευνοημένες από την παρουσία άφθονου νερού, στοιχείο που καθιστούσε την περιοχή ιδιαίτερα κατάλληλη για γεωργική δραστηριότητα.
Ριζολίβαδα
Στα ριζά του Νεραϊδοβουνίου εκτείνονταν τα Ριζολίβαδα, χωράφια με καλλιεργήσιμες εκτάσεις, τα οποία από παλαιά αποτελούσαν βασικό στοιχείο της αγροτικής ζωής του τόπου, καθώς εκεί οι κάτοικοι καλλιεργούσαν τη γη και εξασφάλιζαν τα προς το ζην.
Μπλουμαρία
Πέρα από το ποτάμι του χωριού, δίπλα στους κήπους της Μυρίκης και πάνω από του Φράγκου το λιβάδι, απλώνονταν οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις της Μπλουμαρίας. Εκεί οι κάτοικοι καλλιεργούσαν σιτάρι, συνεχίζοντας μια αγροτική παράδοση που σημάδεψε για χρόνια την οικονομία και την καθημερινή ζωή του τόπου. Η περιοχή αυτή διατηρεί έως σήμερα τη μνήμη του παρελθόντος της Μυρίκης, θυμίζοντας τον ρόλο της σιτοκαλλιέργειας στη διαμόρφωση της τοπικής ιστορίας.
Καζάκι
Η περιοχή Καζάκι βρίσκεταιπίσω από τον Παλιοέλατο και πρόκειται για μια περιοχή με αμπέλια. Αυτή αποτελούσε μία από τις πολλές ζώνες αμπελοκαλλιέργειας, μαρτυρώντας την πληθώρα των αμπελιών που υπήρχαν τότε στη Μυρίκη. Οι εκτάσεις αυτές φανερώνουν τη σημασία της αμπελουργίας στην κοινότητα και φέρνουν στη μνήμη την εικόνα ενός τόπου βαθιά συνδεδεμένου με την καλλιέργεια της γης και τις αγροτικές του παραδόσεις.
Πασσαρά
Κάτω από του Κατή το λιβάδι, στις πλαγιές του Νεραϊδοβουνίου, υπήρχε μια καλλιεργήσιμη τοποθεσία που δούλευαν οι άνθρωποι του χωριού για πολλά χρόνια. Το μέρος ήταν καλό για καλλιέργεια και χρησιμοποιούνταν και για βοσκή. Η περιοχή Πασσαρά αποτελεί ακόμη μία τοποθεσία που φανερώνει τη σχέση των ανθρώπων της Μυρίκης με τη γη και το βουνό. Σήμερα θυμίζει τον κόπο μιας άλλης εποχής και αποτελεί κομμάτι της τοπικής ιστορίας.
Μαγγανιάρικο
Το Μαγγανιάρικο ήταν βοσκότοπος που χρησιμοποιούσαν τα κοπάδια του χωριού στο Νεραϊδοβούνι. Η περιοχή εξυπηρετούσε την κτηνοτροφία και αποτελούσε σημαντικό μέρος της ζωής των κατοίκων.
Πλάτη
Η Πλάτη ήταν βοσκότοπος κοντά στου Βάι το Λιθάρι όπου έβοσκαν τα κοπάδια του χωριού. Και η Πλάτη έπαιζε σημαντικό ρόλο στην μακραίωνη κτηνοτροφική ζωή των κατοίκων της Μυρίκης.
Στουμ
Το τοπωνύμιο Στουμ αναφέρεται σε δύο διαφορετικές περιοχές του χωριού. Η πρώτη βρίσκεται στην περιοχή του Βάι του Λιθάρι και ήταν βοσκότοπος, ενώ η δεύτερη περιοχή που έφερε το ίδιο όνομα βρίσκεται μετά τον Άγιο Κωνσταντίνο, στον δρόμο προς το χωριό Καλλιθέα. Εκεί υπήρχαν εύφορες, ποτιστικές, καλλιεργήσιμες εκτάσεις που χρησιμοποιούνταν για χωράφια.
Πρωταές
Η τοποθεσία Πρωταέςήταν μια μακρινή περιοχή, ψηλά στο διάσελο, στον δρόμο για το χωριό Συγγρέλο. Εκεί υπήρχαν καλλιέργειες αλλά και βοσκοτόπια και οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν τη γη για να καλύψουν τις ανάγκες τους σε τρόφιμα και ζωικό κεφάλαιο.
Ποτήμη
Η περιοχή Ποτήμη είναι γεμάτη βοσκοτόπια και καλλιεργήσιμες εκτάσεις και τοποθετείται ψηλά στη θέση Διάσελο, στον δρόμο προς το γειτονικό χωριό Συγγρέλλο. Εκεί είχαν τη «διάβα» τους οι κάτοικοι του διπλανού χωριού, χωριό με το οποίο οι Μυρικιώτες διατηρούσαν στενές σχέσεις.
Στρέμμα
Η περιοχή Στρέμμα, κοντά στις Λογγιές και το Μέγα Ρέμα, ήταν γεμάτη καλλιεργήσιμα χωράφια. Το νερό του ποταμιού έκανε τη γη γόνιμη και την περιοχή σημαντική για την παραγωγή των κατοίκων.
Κομματάκια
Η περιοχή Κομματάκια, στην Αγία Παρασκευή, στον δρόμο προς τον Άγιο Κωνσταντίνο, ήταν γεμάτη αμπέλια. Ολόκληρη η έκταση της Αγίας Παρασκευής καλυπτόταν από αυτά, δείχνοντας τη σημασία της αμπελοκαλλιέργειας για τους χωριανούς.
Απδόβουλος
Κοντά στη θέση Πυργάκι, στην τοποθεσία Απδόβουλος, υπήρχε ακόμη μια περιοχή με χωράφια που χρησιμοποιούσαν οι χωριανοί για καλλιέργειες.
Μουρζούνη
Η τοποθεσία Μουρζούνη, κοντά στα Ριζολίβαδα του Νεραϊδοβουνίου ήταν γεμάτη καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ενώ σήμερα καλύπτεται από δάσος ελάτης.
Καφεντζούλα
Στο ποτάμι του χωριού στη θέση Γεφύρια, συναντάμε την Καφεντζούλα, περιοχή με καλλιεργήσιμες εκτάσεις.
Μαυρίκα
Πρόκειται για περιοχή που βρίσκεται μετά το Μέγα Ρέμα, όπου υπήρχαν χωράφια με καλλιέργειες.
Τσακνίνα
Κοντά στο χωριό, κάτω από τον Προφήτη Ηλία, η περιοχή Τσακνίνα διέθετε καλλιεργήσιμες εκτάσεις που αξιοποιούσαν οι χωριανοί για να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Κατούρου και Γκαβοκίτση
Οι περιοχές Κατούρου και Γκαβοκίτση βρίσκονται κατά μήκος του δασικού δρόμου που οδηγεί στον Άγιο Κωνσταντίνο. Η ακριβής προέλευση των ονομάτων τους παραμένει άγνωστη, όμως είναι βαθιά ριζωμένες στη συλλογική μνήμη του χωριού.
Σε αυτά τα σημεία, οι χωριανοί διέθεταν παλαιότερα χωράφια με καλλιέργειες, αξιοποιώντας το φυσικό ανάγλυφο και τη γη της Ευρυτανίας.