Παλιοέλατος
Το όνομα της περιοχής μαρτυρά την παρουσία ενός μεγάλου, γέρικου έλατου. Ο Παλιοέλατος βρίσκεται στο βουνό απέναντι από τη Μυρίκη και κάλυπτε μια μεγάλη περιοχή με καλλιέργειες και με ένα δάσος ελάτων. Σύμφωνα με την ιστορία του τόπου, η περιοχή, μαζί με τη περιοχή του Λασνιά, αγοράστηκε το 1875 από τους κατοίκους της Μυρίκης από τον Χατζόπουλο Παυσανία ή Ιωάννη.
Η περιοχή αποκτά ιδιαίτερη ιστορική σημασία, καθώς αποτέλεσε καταφύγιο για τους χωριανούς τον Αύγουστο του 1944, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν και έκαψαν ολόκληρο το χωριό, αφήνοντας μόνο στάχτες. Οι κάτοικοι κατέφυγαν στον Παλιοέλατο προκειμένου να γλιτώσουν από τη μανία και το μίσος, παίρνοντας μαζί τους και κάποια ζώα, ώστε να περιορίσουν την καταστροφή της περιουσίας τους. Από εκεί παρακολουθούσαν τα σπίτια και τις καλύβες τους να καίγονται, γνωρίζοντας τον κίνδυνο για τη ζωή τους, καθώς όπως διηγούνταν οι ηλικιωμένοι, τα ζώα δεν μπορούσαν να κάνουν ησυχία. Οι φωνές τους μαρτυρούσαν την παρουσία ζωής στο απέναντι βουνό και οι χωριανοί γνώριζαν ότι οι Γερμανοί, αν αποφάσιζαν να προχωρήσουν, θα μπορούσαν να τους βρουν και να τους σκοτώσουν. Οι παλιοί διηγούνται αυτές τις στιγμές με συγκίνηση και τρόμο.
Η περιοχή του Παλιοέλατου έγινε μάρτυρας της αγωνίας και της προσπάθειας επιβίωσης μιας ολόκληρης κοινότητας που προσπαθούσε να σωθεί.
Το Σκοτωμένο Κορίτσι
Καθώς ο δρόμος ανηφορίζει για το χωριό, υπάρχει ένα σκοτεινό σημείο στη διαδρομή που λέγεται Στο Σκοτωμένο το Κορίτσι. Τα δέντρα υψώνονται ψηλά, σχεδόν κλείνουν τον ουρανό κι ο τόπος μοιάζει να φυλά κάτι ανείπωτο. Εκεί, στα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου, γράφτηκε μια τραγική ιστορία για την οποία δεν γνωρίζουμε πάρα πολλά. Ένα νεαρό κορίτσι σκοτώθηκε, αφήνοντας πίσω του μια πληγή που δεν επουλώθηκε.
Ο θρύλος που διασώθηκε μιλά για το «αίμα που βοούσε» – αίμα που γύρευε δικαίωση, μέσα σε μια εποχή όπου αδελφός στρεφόταν ενάντια σε αδελφό. Οι κάτοικοι της εποχής διηγούνταν ότι τα βράδια ακούγονταν φωνές μέσα από το δάσος, που έμοιαζαν να ζητάνε δικαίωση για την ταραγμένη εκείνη περίοδο.
Το τοπωνύμιο που προέκυψε από εκείνο το γεγονός μαρτυρά ότι πρόκειται για έναν τόπο φορτωμένο με ιστορία που θυμίζει τα μαύρα χρόνια του εμφυλίου και το κορίτσι που χάθηκε μέσα στη δίνη τους.
Βαθλάκωμα
Η περιοχή Βαθλάκωμα εκτείνεται χαμηλότερα από τις γύρω πλαγιές και σύμφωνα με την παράδοση, σχηματίστηκε από παλαιότερες καθιζήσεις που προκλήθηκαν από τα υπόγεια νερά της περιοχής. Σύμφωνα με μαρτυρίες, το Βαθλάκωμα υπήρξε και αυτό σημαντικό καταφύγιο για τους χωριανούς όταν οι Γερμανοί κατακτητές έφτασαν στη Μυρίκη, προστατεύοντάς τους σε μια κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του χωριού.
Κρέμαση
Στο κάτω μέρος του χωριού, εκεί που κυλά το ρέμα, στον παλιό δρόμο προς την Αγία Παρασκευή, υπήρχε μια περιοχή που ονομαζόταν Κρέμαση. Σύμφωνα με μαρτυρίες των παλαιοτέρων που μεταφέρθηκαν από γενιά σε γενιά, το όνομα της περιοχής συνδέεται με τα δραματικά γεγονότα της Τουρκοκρατίας. Σε αυτά τα μέρη, οι Τούρκοι εκτελούσαν όσους Έλληνες αντιστέκονταν στις εντολές τους. Το όνομα διασώθηκε μέσα από τις διηγήσεις των κατοίκων, θυμίζοντας στις επόμενες γενιές τις τραγικές στιγμές και τον αγώνα των προγόνων τους.
Του Ανδρία το Κοτρόνι
Του Ανδρία το Κοτρόνι είναι τοπωνύμιο δεμένο με μια σκοτεινή ιστορία του τόπου. Ο Ανδρίας ο Καρράς, ήταν κτηνοτρόφος που διατηρούσε τη στάνη του στο Νεραϊδοβούνι. Εκείνα τα χρόνια η περιοχή ταλαιπωρούνταν από τη συμμορία του αρχιληστή Πατσιούρα, με την οποία ο Καρράς είχε κακές σχέσεις. Για να προφυλαχθεί, συνήθιζε να κοιμάται στον απομονωμένο αυτό βράχο. Με προδοσία, όμως, οι ληστές τον βρήκαν και τον σκότωσαν, αποκεφαλίζοντάς τον. Από τότε ο βράχος πήρε το όνομά του και έμεινε στη μνήμη των κατοίκων ως Του Ανδρία το Κοτρόνι.
Βάι Λιθάρι, Του Βάγια το λιθάρι
Πάνω στις πλαγιές του Νεραϊδοβουνίου, ένας επιβλητικός βράχος φέρει το όνομα Στου Βάι το Λιθάρι, θυμίζοντας τον Βάγια Λιάγκα, γνωστό ως Βάια, έναν μοναχικό κλέφτη που έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα. Στην περιοχή αυτή είχε το λημέρι του και σχεδίαζε τις κινήσεις του, αφήνοντας μνήμες από τις περιπέτειες και τις ληστείες του στον κάμπο της Φθιώτιδας.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο Βάιας ήταν βαθιά θρησκευόμενος· πριν από κάθε επιχείρηση προσευχόταν στην κοντινή εκκλησία, τάζοντας τάματα σε περίπτωση επιτυχίας. Στον παπά του χωριού, Παπαγιάννη Νούλα, άφησε χρήματα, με τα οποία οι εκκλησίες του Αη Λια και του Αη Γιώργη προμηθεύτηκαν καντήλια και μανουάλια. Τέτοιες πρακτικές ήταν σύνηθες φαινόμενο στους ληστές της εποχής. Πριν από κάθε ληστεία επισκέπτονταν κάποια εκκλησία ή κάποιο εξωκλήσι, πολλά εξωκλήσια διατηρούν ακόμα καντήλια, μανουάλια και άλλα δώρα, μαρτυρώντας την πίστη και τις συνήθειες των κλεφτών.
Ο Βάγιας Λιάγκας πέθανε το 1876, αφήνοντας πίσω του μια ιστορία που ζωντανεύει κάθε φορά που οι κάτοικοι κοιτούν τον μεγάλο βράχο ανάμεσα στα πυκνά έλατα του Νεραϊδοβουνίου.
Τουρκόλακκα
Καθώς ανηφορίζουμε προς το χωριό, συναντάμε την περιοχή της Τουρκόλακκας, μια τοποθεσία που ξεχωρίζει για την εξαιρετική θέα της. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας το σημείο αυτό προσέφερε πανοραμική εποπτεία, επιτρέποντας τον καλύτερο έλεγχο της γύρω περιοχής. Η στρατηγική σημασία του εξηγεί και την προέλευση της ονομασίας του, η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα στην τοπική παράδοση.
Τουρκόστρατα
Η περιοχή αυτή ενδεχομένως να αποτελούσε κάποτε πέρασμα προς το νότιο τμήμα του χωριού, κοντά στην Αγία Παρασκευή. Η ονομασία της διατηρήθηκε ως τις μέρες μας, όμως οι πληροφορίες σχετικά με την ακριβή προέλευση και σημασία του τοπωνυμίου παραμένουν ελλιπείς.
Παλιογιούρτια
Το τουρκικό yurt, που σημαίνει καλύβα ή εποχιακό κατάλυμα, αφήνει να εννοηθεί ότι στην περιοχή προς την Αγία Παρασκευή υπήρχε κάποτε κάποιο πρόχειρο κτίσμα ή εγκατάσταση κτηνοτρόφων. Με το πέρασμα των χρόνων, η σημασία της λέξης στο χωριό διαφοροποιήθηκε∙ έτσι, το τοπωνύμιο Γιούρτια δεν παρέπεμπε πλέον σε καταλύματα αλλά χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει μικρές εκτάσεις γης, οι οποίες καθαρίστηκαν, καλλιεργήθηκαν και μετατράπηκαν σε κήπους.