Ο δάσκαλος του χωριού
Στη Μυρίκη του παρελθόντος, ο δάσκαλος κατείχε μια θέση ιδιαίτερη στην κοινωνία. Δεν ήταν απλώς αυτός που δίδασκε γράμματα. Ήταν αυθεντία, παιδαγωγός, παιδονόμος και σημείο αναφοράς για όλο το χωριό. Η παρουσία του στην τάξη ήταν απόλυτη. Οι μαθητές τον σέβονταν και συχνά τον φοβόντουσαν, γνωρίζοντας ότι η πειθαρχία ήταν αναπόσπαστο μέρος της εκπαίδευσης.
Ο δάσκαλος καθοδηγούσε τα παιδιά όχι μόνο στη γραφή και στην ανάγνωση, αλλά και στη διαμόρφωση χαρακτήρα και συμπεριφοράς. Ήταν ο υπεύθυνος για την τήρηση των κανόνων και της σχολικής ζωής, ενώ οι βέργες και η αυστηρή ματιά του λειτουργούσαν ως υπενθύμιση της πειθαρχίας και της τάξης.
Στους γονείς είχε κύρος και σεβασμό· οι οικογένειες εμπιστεύονταν τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους στα χέρια του και συνεργάζονταν μαζί του για την τήρηση κανόνων και αξιών. Ο δάσκαλος αποτελούσε γέφυρα μεταξύ σχολείου και κοινότητας, συμμετείχε σε γιορτές, πανηγύρια και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, ενώ η γνώμη του μετρούσε στις αποφάσεις του χωριού, ειδικά σε θέματα παιδείας και νεολαίας.
Δείτε όλα τα ονόματα των δασκάλων που υπηρέτησαν στο σχολείο, πατώντας εδώ.
Παπά- Γιάννης Νούλας, Αναστάσης Σακαλής (γαμπρός του Παπανούλα), Γεώργιος Ν. Σταθόπουλος (γιος του παπά- Νίκου, του ιερέα του χωριού), Γεώργιος Οδ. Τσώνης, Βασίλειος Καρυώτης, Ελένη Μασαχού, Χρήστος Ζάρας, Θεοδώρα Δογάνη, Βασιλική Λάγιου, Νικόλαος Γ. Σταθόπουλος, Κώστας Καραστάθης, Αγγελική Αγρίου, Αντώνης Μιχαήλος, Νικόλαος Αν. Παρμάκης, Αγγελική Μαστρογιάννη, Ευτυχία Δ. Σαξώνη, Κατερίνα Τσιγκόλη, Παντελής Κεχριμπάρης, Ιωάννης Κυριακόπουλος, Ιωάννης Ντάσιος, Ευάγγελος Κουρλός.
Πειθαρχία και τιμωρίες
Στα χρόνια εκείνα η πειθαρχία θεωρούνταν βασικό στοιχείο της σχολικής ζωής. Οι μαθητές όφειλαν να είναι προσεκτικοί στο μάθημα, να σέβονται τον δάσκαλο και να τηρούν τους κανόνες της τάξης.
Η παρατήρηση ήταν η πιο συνηθισμένη μορφή επίπληξης. Αν όμως κάποιος μαθητής συνέχιζε να κάνει αταξίες ή δεν υπάκουε, ο δάσκαλος μπορούσε να επιβάλει αυστηρότερες τιμωρίες. Κάποιες φορές ο μαθητής στεκόταν στη γωνία της τάξης, ενώ σε άλλες περιπτώσεις τα αγόρια έμεναν για λίγο στο υπόγειο του σχολείου. Δεν έλειπε και η βέργα ή η βίτσα, που τότε θεωρούνταν αποδεκτά μέσα πειθαρχίας.
Οι τιμωρίες αυτές μπορεί σήμερα να φαίνονται σκληρές, όμως εκείνη την εποχή ήταν συνηθισμένες στα περισσότερα σχολεία της Ελλάδας και οι περισσότεροι γονείς τις αποδέχονταν χωρίς αντίρρηση.
Παρά την αυστηρότητα, οι περισσότεροι παλιοί μαθητές θυμούνται το σχολείο τους με νοσταλγία, γιατί εκεί έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα, έκαναν φιλίες και έζησαν στιγμές που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη τους.