Η σχολική ζωή
Η αρχή της ημέρας και τα μαθήματα
Η μέρα των παιδιών στο Δημοτικό Σχολείο της Μυρίκης ξεκινούσε νωρίς το πρωί. Πρώτα γινόταν η προσευχή που πραγματοποιούνταν είτε στο προαύλιο του σχολείου είτε μέσα στην αίθουσα όταν ο καιρός δεν το επέτρεπε. Ακολουθούσε η έπαρση της σημαίας, μια στιγμή με ιδιαίτερη σημασία, κατά την οποία οι μαθητές, μερικές φορές, έλεγαν και τον εθνικό ύμνο. Μετά τις πρωινές τελετές ξεκινούσαν τα μαθήματα. Οι μαθητές διδάσκονταν ανάγνωση, γραφή, αριθμητική, θρησκευτικά, ιστορία, γεωγραφία, ζωγραφική, φυσική, γυμναστική. Τα μαθήματα εναλλάσσονταν με διαλείμματα, τα οποία έδιναν στα παιδιά χρόνο να ξεκουραστούν και να παίξουν. Το κουδούνι που σήμαινε την έναρξη και το τέλος του μαθήματος ήταν χειροκίνητο, ενώ το σήμαντρο, που χτυπούσε ο επιμελητής το πρωί, σηματοδοτούσε το άνοιγμα του σχολείου.
Ο ρόλος του επιμελητή
Ο επιμελητής ήταν ένα από τα πιο σημαντικά παιδιά της τάξης, καθώς είχε πολλαπλά καθήκοντα. Πήγαινε νωρίτερα στο σχολείο για να χτυπήσει το σήμαντρο, να αδειάσει τη στάχτη από τη σόμπα και να ανάψει τη φωτιά. Επιπλέον, φρόντιζε όλα όσα χρειαζόταν ο δάσκαλος μέσα στην τάξη, βοηθώντας να κυλήσει η μέρα ομαλά και οργανωμένα.
Το πρωινό και το μεσημεριανό φαγητό
Κατά τη διάρκεια του πρωινού, οι μαθητές έπιναν γάλα, το λεγόμενο «σκονόγαλο». Το μεσημέρι, μετά το τέλος των μαθημάτων, γεύονταν το σχολικό φαγητό που μαγείρευε κάθε μέρα μια διαφορετική μητέρα του χωριού – μια κίνηση που μαρτυρούσε την αλληλεγγύη των κατοίκων και τη φροντίδα για τα παιδιά του χωριού. Το φαγητό σερβιριζόταν στην τραπεζαρία του σχολείου, ενισχύοντας το πνεύμα κοινότητας και συνεργασίας μεταξύ των μαθητών.
Σχολικές γιορτές και τελετές
Οι σχολικές γιορτές ήταν σημαντικές στιγμές της χρονιάς. Κατά τις εθνικές επετείους, οι μαθητές ντύνονταν με τις παραδοσιακές φορεσιές της Μυρίκης, απήγγελαν ποιήματα και παρουσίαζαν θεατρικά έργα. Οι τελετές, όπως και η τελετή λήξης του σχολικού έτους γίνονταν στη μεγάλη σκηνή του σχολείου.
Το τέλος της ημέρας
Η σχολική μέρα έκλεινε με την υποστολή της σημαίας, ένα στιγμιότυπο που σήμαινε την ολοκλήρωση των μαθημάτων και τη διάλυση της τάξης. Μετά την υποστολή, τα παιδιά έτρωγαν το φαγητό τους και επέστρεφαν στα σπίτια τους, κουβαλώντας μαζί τις γνώσεις και τις εμπειρίες της ημέρας.
Διάλειμμα και παιχνίδια στην αυλή
Κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων, όταν χτυπούσε το κουδούνι, τα παιδιά βγαίναν έξω και απολάμβαναν τον ελεύθερο χρόνο τους. Παίζανε διάφορα παιχνίδια, τα όποια έχουν καταγραφεί στην ειδική ενότητα για τα παλιά παιδικά παιχνίδια (να μπει λινκ παιχνίδια) της Μυρίκης. Συχνά, ακολουθώντας το τραγούδι του δασκάλου, κορίτσια και αγόρια χόρευαν και παραδοσιακούς χορούς, κρατώντας ζωντανή την παράδοση και τη χαρά του σχολικού προαυλίου.
Σχολικές εκδρομές στη Μυρίκη
Μία από τις πιο συνηθισμένες εκδρομές γινόταν στον Προφήτη Ηλία, σε μικρή απόσταση από το χωριό. Εκεί τα παιδιά έπαιζαν, ξεκουράζονταν κάτω από τα δέντρα και απολάμβαναν την ομορφιά του τοπίου. Η εκδρομή αποτελούσε μια ευχάριστη διακοπή από τη σχολική καθημερινότητα και έδινε στους μαθητές την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα τη φύση της περιοχής τους.
Πιο απαιτητική ήταν η εκδρομή στο Νεραϊδοβούνι, το βουνό που υψώνεται πάνω από τη Μυρίκη. Η ανάβαση γινόταν με τα πόδια και χρειαζόταν αρκετή αντοχή, όμως ο ενθουσιασμός των παιδιών ήταν μεγάλος. Φτάνοντας στην κορυφή, θαύμαζαν τη θέα, έπαιζαν και παρατηρούσαν τα δέντρα, τα λουλούδια και τα ζώα του βουνού, γνωρίζοντας από κοντά τον φυσικό πλούτο του τόπου τους.
Οι σχολικές εκδρομές δεν ήταν μόνο στιγμές χαράς και ξεγνοιασιάς. Ήταν εμπειρίες που έφερναν τα παιδιά πιο κοντά στη φύση, στους συμμαθητές τους και στον τόπο όπου μεγάλωναν, αφήνοντας αναμνήσεις που τα συνόδευαν σε όλη τους τη ζωή.