Ιανουάριος – Μήνας για νυχτέρια
Ο Ιανουάριος και η κτηνοτροφία
Ο πρώτος μήνας του χρόνου ήταν μήνας σημαντικός για τα ζώα του χωριού. Τον Γενάρη γεννούσαν τα κατσίκια και τα πρόβατα. Τα πρώτα, όπως τα έλεγαν οι χωριανοί, όταν βρίσκονταν στα χειμαδιά, άρχιζαν να γεννούν νωρίτερα, ενώ για τις κατσίκες ο Ιανουάριος ήταν ο μήνας τους.
Η φροντίδα των νεογέννητων ζώων
Η φροντίδα της Κανούτας και της Σιούτας απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή και συνήθως την αναλάμβανε η κυρά του σπιτιού ή η γιαγιά, η Βάβω. Την επίτοκο κατσίκα τη φρόντιζαν σαν άνθρωπο.
Ετοίμαζαν το καλύτερο κοφίνι, το έστρωναν με άχυρο και το τοποθετούσαν στην πιο ζεστή γωνιά του χαγιατιού, του κατωγιού ή του αχυρώνα, για να προστατευτεί το νεογέννητο κατσικάκι. Στην κατσίκα έδιναν λίγο αλεύρι ανακατεμένο με ζεστό νερό και αλάτι, για να δυναμώσει μετά τη γέννα.
Η ζωή των ανθρώπων τον χειμώνα
Ο Ιανουάριος ήταν και μήνας ξεκούρασης. Ο βοριάς περιόριζε τις μετακινήσεις και οι επισκέψεις στα γειτονικά σπίτια γίνονταν κυρίως τα βράδια.
Τους χειμωνιάτικους μήνες οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από τα τζάκια και περνούσαν τις ώρες τους στα νυχτέρια. Έπιναν τσίπουρο ή κρασί, έτρωγαν όλοι μαζί και κουβέντιαζαν. Οι γυναίκες κεντούσαν, έπλεκαν μάλλινα ρούχα και τσουράπια, ενώ το τραγούδι και ο χορός έδιναν ζωή στις μεγάλες χειμωνιάτικες νύχτες.
Φεβρουάριος – Ο Κουτσοφλέβαρος
Ο Φεβρουάριος στη ζωή του χωριού
Ο Κουτσοφλέβαρος ήταν ένας μήνας που όλοι περίμεναν να περάσει. Τα πρωινά έφερναν παγωμένο αέρα και τα τζάκια έμεναν αναμμένα, όμως μέσα στη μέρα έκανε συχνά την εμφάνισή της η λιακάδα, θυμίζοντας πως η άνοιξη δεν ήταν πια μακριά.
Οι χωριανοί γνώριζαν καλά τις αλλαγές του καιρού και έλεγαν:
«Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, πάλι άνοιξη θα μυρίσει».
Κάποιοι συμπλήρωναν:
«Μα αν τύχει και θυμώσει, μες στα χιόνια θα μας χώσει».
Με τους δρόμους βρεγμένους, τα ζώα μαζεμένα στα μαντριά και τον καιρό να αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη, περίμεναν να «γλυκάνει» ο καιρός.
Τον ίδιο καιρό γίνονταν και ορισμένες δουλειές στα χωράφια. Κλάδευαν τα αμπέλια και μάζευαν τις κληματόβεργες, που φυλάγονταν για το πασχαλινό ψήσιμο του αρνιού.
Ο Κουτσοφλέβαρος στη λαϊκή παράδοση της Μυρίκης
Στη Μυρίκη, όπως και σε άλλα ορεινά χωριά, ο καιρός και οι αλλαγές των εποχών συνδέθηκαν με ιστορίες που περνούσαν από στόμα σε στόμα. Μια τέτοια αφήγηση, που διασώθηκε από τον Παπαγιάννη Νούλα, αφορά τον Κουτσοφλέβαρο και προσπαθεί να εξηγήσει τον άστατο καιρό του μήνα.
Σύμφωνα με την αφήγηση, ο Φλεβάρης, θέλοντας να τιμήσει τα αδέλφια του, τους άλλους έντεκα μήνες του χρόνου, πήρε τα καλύτερά του σταφύλια και έφτιαξε ένα καλό κρασί. Τους κάλεσε όλους στο τραπέζι, αλλά τους προειδοποίησε πως, αν έπιναν όλοι από το ίδιο βαρέλι χωρίς μέτρο, θα μεθούσαν.
Πρότεινε λοιπόν να χωριστεί το κρασί σε δώδεκα μέρη και να μπουν στο βαρέλι δώδεκα κάνουλες, μία για κάθε μήνα.
Ο Φλεβάρης όμως, επικαλούμενος τους ρευματισμούς του και λέγοντας πως δυσκολευόταν να ανεβαίνει σκάλες, ζήτησε να πάρει την κάνουλα που βρισκόταν χαμηλότερα, κοντά στον πάτο του βαρελιού. Τα αδέλφια του συμφώνησαν χωρίς να υποψιαστούν το σχέδιό του.
Όταν αργότερα γύρισαν να πάρουν το κρασί τους, βρήκαν το βαρέλι άδειο και τον Φλεβάρη μεθυσμένο. Θύμωσαν μαζί του και, για να ξεπλύνουν το ρεζίλι του, τον χτύπησαν τόσο, ώστε του έσπασαν το ένα πόδι. Γιατρός δεν υπήρχε στα μέρη εκείνα κι έτσι, σύμφωνα με την ιστορία, ο Φλεβάρης έμεινε κουτσός.
Από τότε, λέγεται πως κάθε φορά που θυμάται το πάθημά του, τον παίρνουν τα κλάματα. Τα δάκρυά του γίνονται ομίχλη, υγρασία και βροχή. Έτσι εξηγούσαν οι παλιοί τον άστατο καιρό του Φλεβάρη, με μια ιστορία που έδινε ανθρώπινη μορφή στον μήνα και στα καμώματά του.
Μάρτιος – Ο Μάρτης της γιαγιάς
Τον Μάρτιο ακολουθούσε μια μικρή ιστορία που έλεγαν οι παλιοί στο χωριό. Κάποτε, τις τελευταίες μέρες του μήνα, ο Μάρτης έφερε μεγάλη παγωνιά και πάγωσε ολόκληρη τη φύση.
Μια γιαγιά όμως ήταν προνοητική. Στο κατώι, πίσω από ένα μεγάλο αμπάρι, είχε φυλάξει μια δεύτερη μικρή τρακάδα με ξύλα. Σε όλη της τη ζωή κρατούσε αυτή την προμήθεια για τις δύσκολες στιγμές. Όταν χρησιμοποιούσε λίγα ξύλα, φρόντιζε το καλοκαίρι να τα αντικαθιστά.
Έτσι, όταν ήρθε η μεγάλη παγωνιά, είχε ξύλα να ζεσταθεί και κατάφερε να περάσει το δύσκολο διάστημα.
Την πρώτη αυγή του Απρίλη άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της και φώναξε πειρακτικά:
«Πριτς, Μαρτάκο μ’!»
Όταν, σύμφωνα με την ιστορία, το έμαθε ο Μάρτης, θύμωσε πολύ και παρακάλεσε τον Φλεβάρη να του δανείσει μία-δυο μέρες, για να προλάβει να παγώσει τη γιαγιά. Εκείνη όμως είχε φροντίσει από πριν και δεν έπαθε τίποτα.
Γι’ αυτό και για τις τελευταίες κρύες μέρες του Μάρτη, πολλοί στο χωριό έλεγαν:
«Ήρθαν οι μέρες της γριάς».
Ύστερα ο Μάρτης έφευγε, η παγωνιά υποχωρούσε και άρχιζαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια της άνοιξης.
Η 25η Μαρτίου – γιορτή και συμβολισμός
Η 25η Μαρτίου ήταν ξεχωριστή ημέρα και για τα παιδιά του χωριού. Οι σχολικές γιορτές είχαν τη δική τους σημασία και κάθε χρόνο οι μαθητές συμμετείχαν με ποιήματα, θεατρικά έργα και τραγούδια.
Οι αίθουσες του σχολείου στολίζονταν με σημαίες και πορτρέτα ηρώων. Την ημέρα της γιορτής οι μαθητές, με τη σημαία μπροστά, κατευθύνονταν στην εκκλησία για τη δέηση και την απόδοση τιμών.
Απρίλιος – Ο Αγιωργίτης και το Πάσχα στη Μυρίκη
Η φύση και η καθημερινή ζωή
Ο Απρίλης στη Μυρίκη ήταν μήνας προετοιμασίας για το Πάσχα. Παρά τα τελευταία χιόνια που συχνά έμεναν στους δρόμους και στις σκεπές, η φύση άρχιζε να ξυπνά.
Έβγαιναν τα πρώτα αγριολούλουδα και οι παπαρούνες, τα δέντρα γέμιζαν μπουμπούκια και στους κήπους εμφανίζονταν τα πρώτα λαχανικά και βλαστάρια. Οι αυλές ασβεστώνονταν, τα κήπια σκάβονταν και γύρω από τα σπίτια φυτεύονταν τριανταφυλλιές, ντάλιες και μαντζουράνες.
Η Μεγάλη Εβδομάδα στο χωριό
Με τη Μεγάλη Εβδομάδα, το χωριό άλλαζε ρυθμό. Οι οικογένειες καθάριζαν τα σπίτια, τις κουζίνες, τις βρύσες και τις εκκλησίες. Ετοίμαζαν τα σφαχτά για την Ανάσταση, έφτιαχναν κουλούρια και έβαφαν τα αυγά. Στα σπίτια που είχαν πένθος, τα αυγά βάφονταν σε σκούρα χρώματα.
Από το Νεραϊδοβούνι μάζευαν αγριολούλουδα και «δακράκια» για τον Επιτάφιο.
Τα έθιμα των ημερών
Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης οι γυναίκες στόλιζαν τον Επιτάφιο με λουλούδια, κισσό και κλαδιά από αμυγδαλιές και κορομηλιές.
Τη Μεγάλη Παρασκευή το χωριό βυθιζόταν στη σιωπή. Τα κεριά φώτιζαν την περιφορά του Επιταφίου και οι ψαλμοί ακούγονταν στους δρόμους.
Το Μεγάλο Σάββατο, μετά την Ανάσταση και το «Χριστός Ανέστη», όλοι επέστρεφαν στα σπίτια τους για τη μαγειρίτσα. Την ημέρα του Πάσχα άναβαν φωτιές, έψηναν τα αρνιά και το χωριό γέμιζε χορούς, τραγούδια και ανταμώματα.
Ο Απρίλης ή Αγιωργίτης
Ο Απρίλης ήταν και ο μήνας του Αγίου Γεωργίου, πολιούχου της Μυρίκης, γι’ αυτό και οι κάτοικοι τον αποκαλούσαν Αγιωργίτη.
Ήταν ο μήνας που η φύση ξυπνούσε και μαζί της ξυπνούσε και το χωριό, με τις δουλειές, τις γιορτές και τις πασχαλινές ετοιμασίες.
Μάιος – Ο μήνας της άνοιξης
Ο Μάιος και οι δουλειές του χωριού
Ο Μάιος ήταν μήνας γεμάτος δουλειές. Οι ζεστές μέρες έφερναν τους χωριανούς πιο κοντά στα χωράφια και στα βοσκοτόπια. Σκάβανε τη γη, φύτευαν λαχανικά, φρόντιζαν τα δέντρα, άρμεγαν τα ζώα και τακτοποιούσαν αυλές και δρόμους.
Η φύση ξυπνάει
Νωρίς το πρωί, όσοι έφευγαν για τις δουλειές τους συναντούσαν παντού μυρωδιές από αγράμπελη, χαμομήλι και αγριολούλουδα. Ξεχώριζε το άρωμα των αγριοτριανταφυλλιών που γέμιζε τον αέρα.
Από αυτές τις μυρωδιές, λέγεται πως το χωριό πήρε παλιότερα το όνομα Μυρίση, που με τα χρόνια έγινε Μυρίκη.
Την ίδια εποχή άνθιζαν οι κερασιές, οι αμυγδαλιές, οι μηλιές και οι κορομηλιές. Οι αυλές, οι κήποι και τα χωράφια γέμιζαν χρώματα.
Τα έθιμα του Μαΐου
Τον Μάιο οι Μυρικιώτες και οι Μυρικιώτισσες ανέβαιναν στο Νεραϊδοβούνι για να «πιάσουν τον Μάη» και να μαζέψουν τα δακράκια, τα μικρά αγριολούλουδα που σηματοδοτούσαν τον ερχομό της άνοιξης.
Ιούνιος – Ο Θεριστής
Ο Ιούνιος – ο Θεριστής
Τον Ιούνιο, που οι χωριανοί αποκαλούσαν Θεριστή, άρχιζε ο καιρός του θέρου. Στη Μυρίκη όμως, λόγω του υψομέτρου, τα σιτηρά –σιτάρι, βρόμη και σίκαλη– ωρίμαζαν αργότερα και ο θερισμός γινόταν συνήθως το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου.
Το ψωμί ήταν βασικό στη διατροφή των ανθρώπων και γι’ αυτό ο θερισμός ήταν από τις σημαντικότερες δουλειές του χρόνου.
Η καθημερινή πρακτική του θερισμού
Κάθε οικογένεια ξεκινούσε από τα χαράματα, για να προλάβει τη δροσιά και να αποφύγει τον μεσημεριανό ήλιο. Δούλευαν στις πλαγιές, όπου η κλίση του εδάφους έκανε τη δουλειά ακόμη πιο δύσκολη.
Μαζί τους έπαιρναν και τα μικρά παιδιά. Κάποιες φορές τα παιδιά κοιμούνταν στο δάσος, κάτω από τα δέντρα, σε δροσερά σημεία, πάντα κοντά στη μάνα ή στους μεγαλύτερους.
Ιούλιος – Ο Αλωνάρης
Τον Ιούλιο, τον μήνα του Αλωνάρη, άρχιζε το αλώνισμα στα αλώνια της Μυρίκης. Μετά τον θερισμό, τα δεμάτια φορτώνονταν στα ζώα και μεταφέρονταν στα αλώνια.
Στην είσοδο του χωριού υπήρχαν πολλά κοινόχρηστα αλώνια και από εκεί πήρε η περιοχή την ονομασία Αλώνια. Υπήρχαν όμως και οικογενειακά αλώνια: το Καστανέικο κοντά στο σχολείο, τα Χινωπορέικα, τα Καρρέικα, το Κολαζέικο, το Κεφαλαίικο στον πάνω μαχαλά, το Λεραίικο στον δρόμο προς τα Μυτηλέικα, καθώς και τα αλώνια στην τοποθεσία Πυργάκι.
Η διαδικασία μετά το αλώνισμα
Στα αλώνια στήνονταν οι θημωνιές και τα δεμάτια τοποθετούνταν προσεκτικά. Κάθε οικογένεια περίμενε τη σειρά της για να αλωνίσει.
Όταν έφτανε το δειλινό και η δουλειά τελείωνε, οι άνθρωποι κάθονταν κάτω από τα έλατα για ένα μικρό, λιτό φαγητό, με ευχές για υγεία και καλή σοδειά.
Ύστερα το σιτάρι μαζευόταν και κοσκινιζόταν, για να χωριστεί ο καρπός από τα άχυρα. Το σιτάρι μεταφερόταν στον μύλο του χωριού, όπου γινόταν αλεύρι. Το αλεύρι φυλαγόταν στα αμπάρια και χρησιμοποιούνταν για το ψωμί, που ζυμωνόταν στον ξυλόφουρνο ή στη γάστρα.
Το πανηγύρι του Αη-Λια
Τον ίδιο μήνα οι χωριανοί περίμεναν το πανηγύρι του Αη-Λια, μια από τις σημαντικότερες γιορτές του καλοκαιριού.
Ήταν μέρα ξενοιασιάς και ανταμώματος. Άνθρωποι από το χωριό και όσοι είχαν φύγει και επέστρεφαν για τη γιορτή συναντιούνταν, χόρευαν, τραγουδούσαν και γλεντούσαν.
Αύγουστος – Ο μήνας της σοδειάς και των μεγάλων γιορτών
Ο Αύγουστος και η συγκομιδή
Ο Αύγουστος ήταν μήνας συγκομιδής. Ωρίμαζαν τα φρούτα της χρονιάς, σύκα, αχλάδια, σταφύλια, δαμάσκηνα και ρόδια, και οι χωριανοί συνέχιζαν τις δουλειές τους, φροντίζοντας παράλληλα να εξασφαλίσουν τροφή για τα ζώα του χειμώνα.
Έκοβαν κλαδιά από πλατάνια και βελανιδιές για καυσόξυλα και άφηναν το τριφύλλι στον ήλιο να ξεραθεί «για να μην ανάψει». Το καλύτερο μέρος από το φύραμα φυλαγόταν για τις λεχώνες κατσίκες και προβατίνες.
Θρησκευτικές γιορτές και πανηγύρια
Ο Αύγουστος όμως ήταν και μήνας γιορτής. Στις 15 Αυγούστου γιορταζόταν η Παναγία και οι οικογένειες συγκεντρώνονταν για τις ημέρες της γιορτής.
Λίγες ημέρες αργότερα γιορταζόταν η Παναγία η Προυσιώτισσα, ενώ οι χωριανοί συμμετείχαν και στο πανηγύρι του Αϊ-Γιάννη στην Μπιάρα, τη σημερινή Καλλιθέα.
Οι γιορτές αυτές έφερναν κόσμο στο χωριό και ήταν ευκαιρία για συναντήσεις, χορούς και τραγούδια.
Ο Αύγουστος στη μνήμη του χωριού
Για τη Μυρίκη, ο Αύγουστος ήταν μήνας δουλειάς αλλά και γιορτής. Η συγκομιδή, η προετοιμασία για τον χειμώνα, τα πανηγύρια και τα ανταμώματα έδιναν στον μήνα έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.
Σεπτέμβριος – Ο Τρυγητής και ο ορεινός τρύγος
Ο Σεπτέμβριος – ο Τρυγητής
Ο Σεπτέμβριος στη Μυρίκη, γνωστός ως Τρυγητής, ήταν ο μήνας του τρύγου. Οι οικογένειες μάζευαν τα σταφύλια, τα καρύδια, τα κυδώνια και τα τελευταία φρούτα της χρονιάς.
Τα βαρέλια γέμιζαν με μούστο και στα σπίτια ετοιμάζονταν μουσταλευριά και τα πρώτα κρασιά.
Προετοιμασία για τον χειμώνα
Παράλληλα, άρχιζε η προετοιμασία για τον χειμώνα. Καθάριζαν τις αποθήκες, τακτοποιούσαν τα ξύλα και μάζευαν τα τελευταία λαχανικά από τους κήπους και τα χωράφια.
Τα πρώτα κρύα έκαναν την εμφάνισή τους και τα τζάκια άναβαν ξανά τα βράδια.
Δουλειά και παράδοση
Ο Σεπτέμβριος ήταν μήνας δουλειάς και συγκομιδής, αλλά και μήνας που οι άνθρωποι άρχιζαν να σκέφτονται τον χειμώνα που ερχόταν.
Οκτώβριος – Ο μήνας των χειμαδιών
Ο Οκτώβριος – η συγκομιδή τελειώνει
Με τον Οκτώβριο οι περισσότερες δουλειές στα χωράφια είχαν τελειώσει. Τα βράδια, γύρω από τα τζάκια, οι οικογένειες έψηναν κάστανα, πυρώνανε ψωμιά στη φωτιά, έτρωγαν πυρομάδες και ξεφλούδιζαν τα καλαμπόκια.
Η πορεία των ζώων προς τα χειμαδιά
Την ίδια εποχή ετοιμάζονταν και τα κοπάδια για την κάθοδο στα χειμαδιά. Από τα ορεινά βοσκοτόπια κατέβαιναν προς τα χαμηλότερα και πιο ζεστά μέρη, όπου θα περνούσαν τον χειμώνα.
Οι βοσκοί ακολουθούσαν τα ζώα, φροντίζοντας να μη χαθεί κανένα πρόβατο ή κατσίκα. Η κάθοδος στα χειμαδιά σήμαινε το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή ενός ακόμη χειμωνιάτικου κύκλου.
Η γιορτή της 28ης Οκτωβρίου
Η 28η Οκτωβρίου γιορταζόταν και στο σχολείο της Μυρίκης. Οι μαθητές στόλιζαν τις αίθουσες με σημαίες και πορτρέτα ηρώων και συμμετείχαν στη γιορτή με ποιήματα, θεατρικά και τραγούδια.
Νοέμβριος – Ο «χαμένος μήνας» και η αποσπορά
Νοέμβριος – ο «χαμένος μήνας»
Οι παλιοί στη Μυρίκη αποκαλούσαν τον Νοέμβριο «χαμένο μήνα». Οι μέρες ήταν μικρές και οι νύχτες μεγάλες. Τα πρωινά η πάχνη, το «τσαφ», όπως έλεγαν οι χωριανοί, σκέπαζε τα χωράφια, τα δέντρα και τα φυτά.
Η γιορτή των Εισοδίων
Μέχρι τις 21 Νοεμβρίου έπρεπε να έχουν τελειώσει οι αγροτικές δουλειές, καθώς γιορτάζονταν τα Εισόδια της Παναγίας.
Οι παλιοί την έλεγαν και «Παναγία η Αποσπορήτισσα», επειδή τότε ολοκληρωνόταν η σπορά. Ήταν μια ημέρα που συνδεόταν με την ελπίδα για την καινούργια σοδειά.
Την ημέρα της γιορτής οι οικογένειες πρόσφεραν στην εκκλησία ένα μείγμα από βρασμένα δημητριακά, όπως σιτάρι και καλαμπόκι, ζητώντας την ευλογία της Παναγίας για καλή σοδειά την επόμενη χρονιά.
Καθημερινότητα και παραδόσεις
Παρά το κρύο και τις μικρές μέρες, οι άνθρωποι συνέχιζαν τις καθημερινές τους δουλειές. Φρόντιζαν τα ζώα και τους στάβλους, τακτοποιούσαν τα σπίτια και ετοίμαζαν ό,τι χρειαζόταν για τον χειμώνα.
Τα βράδια οι συναντήσεις γύρω από τα τζάκια γίνονταν όλο και πιο συχνές. Εκεί λέγονταν τα νέα του χωριού, θυμούνταν παλιές ιστορίες και περνούσαν οι μεγάλες νύχτες.
Έτσι έκλεινε σιγά-σιγά ο κύκλος του χρόνου στη Μυρίκη και άρχιζε ξανά ο χειμώνας.
Δεκέμβριος – Ο Ανδρειάς και ο χειμώνας στη Μυρίκη
Ο Δεκέμβριος – ο μήνας του χειμώνα
Στο χωριό μας, οι παλιοί αποκαλούσαν τον Δεκέμβριο «Ανδρειά», πιθανόν επειδή οι μέρες άρχιζαν σιγά-σιγά να «αντρειεύουν», δηλαδή να μεγαλώνουν, ενώ μια άλλη εκδοχή συνδέει το όνομα με τη γιορτή του Αγίου Ανδρέα.
Ο Δεκέμβριος ήταν ο μήνας του βαριού χειμώνα στη Μυρίκη. Τα χιόνια σκέπαζαν τα σπίτια και τα χωράφια, οι αυλές πάγωναν και τα τζάκια έκαιγαν ασταμάτητα. Το κρύο ήταν μέρος της καθημερινής ζωής και οι άνθρωποι φρόντιζαν από νωρίς να έχουν ξύλα, τρόφιμα και ό,τι άλλο χρειαζόταν για να περάσει ο χειμώνας.
Καθημερινότητα και φροντίδα
Οι μέρες κυλούσαν με τα χειμωνιάτικα φαγητά του χωριού: λουκάνικα, μπουμπάρια, πατσά, πυρομάδες, τραχανά και τσιγαρίθρες. Οι νοικοκυρές φρόντιζαν να υπάρχουν στο σπίτι τρόφιμα για τις δύσκολες μέρες του χειμώνα.
Παράλληλα, υπήρχε η φροντίδα των ζώων, των στάβλων και των αποθηκών. Οι άντρες πήγαιναν στα καφενεία, οι γυναίκες νυχτέρευαν και τα παιδιά περίμεναν με ανυπομονησία τη σφαγή των γουρουνιών, για να πάρουν τη γνωστή «φούσκα» και να την κάνουν παιχνίδι.
Χριστούγεννα – γιορτή και προετοιμασία
Όσο πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, οι προετοιμασίες γίνονταν πιο έντονες. Τα σπίτια καθαρίζονταν και στολίζονταν, τα ξύλα μεταφέρονταν κοντά στο τζάκι και οι νοικοκυρές ετοίμαζαν τα γλυκά της γιορτής, όπως τον μπακλαβά και τους λουκουμάδες.
Έτσι περνούσε ο Δεκέμβριος στη Μυρίκη, ανάμεσα στο κρύο και τις καθημερινές δουλειές, στη φροντίδα των ζώων και στις ετοιμασίες για τα Χριστούγεννα.