Γνωρίζοντας το Μέγα Ρέμα
Το ποτάμι της Μυρίκης, γνωστό ως Μέγα Ρέμα, αποτελεί κλάδο της ευρύτερης υδρολογικής διαδρομής του Καρπενησιώτη ποταμού, ο οποίος πηγάζει από τον Τυμφρηστό. Σε αυτή τη διαδρομή, τα νερά διαχωρίζονται σε επιμέρους ρεύματα, με το Μέγα Ρέμα να ακολουθεί την πορεία που περνά κοντά στο χωριό.
Κατεβαίνοντας από τις πλαγιές του Τυμφρηστού, διασχίζει στενά περάσματα, μικρές χαράδρες και δασωμένες εκτάσεις με έλατα, ιτιές, σκλήθρα και βελανιδιές. Στα χαμηλότερα σημεία επανενώνεται με την κύρια κοίτη του Καρπενησιώτη, ο οποίος συνεχίζει προς τη θέση Κλειδί, στον δρόμο για Προυσό και καταλήγει στα Διπόταμα, όπου συναντά τον Κρικελοπόταμο και σχηματίζεται ο Τρικεριώτης ποταμός.
Έτσι, το Μέγα Ρέμα εντάσσεται σε ένα ευρύτερο δίκτυο ποταμών που καθόρισε τη μορφολογία, τη φυσική ιστορία της περιοχής και συνδέθηκε με τις πρακτικές ανάγκες, τις μετακινήσεις, τις καλλιέργειες και τις τοπικές δραστηριότητες των κατοίκων του χωριού.
Ο Νερόμυλος και το Γεφύρι της Μυρίκης
Η περιοχή του Μέγα Ρέματος ήταν για πολλά χρόνια σημαντικό μέρος της ζωής των κατοίκων της Μυρίκης. Εκεί βρίσκονταν το παλιό πέτρινο γεφύρι και ο νερόμυλος του χωριού. Από το γεφύρι περνούσαν οι κάτοικοι για να φτάσουν στα χωράφια και στα βοσκοτόπια τους, αλλά και όσοι ταξίδευαν προς το Καρπενήσι.
Ο νερόμυλος της Μυρίκης
Ο νερόμυλος ανήκε αρχικά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η οποία αργότερα τον πούλησε σε κάποιον με το επώνυμο Πολίτης. Στη συνέχεια πέρασε στην οικογένεια Δανιήλ, αρχικά στον Αθανάσιο Δανιήλ και αργότερα στον γιο του, Θεοφάνη Δανιήλ, γνωστό στους χωριανούς ως Φάνια.
Ο παλιός νερόμυλος βρισκόταν στις όχθες του Μέγα Ρέματος, κοντά στη θέση Βαθλάκωμα, και κινούνταν με το νερό που κατέβαινε από την τοποθεσία Βάι Λιθάρι. Περίπου το 1939, ο Θεοφάνης Δανιήλ μετέφερε τον μύλο λίγο πιο κάτω, στη θέση Γεφύρια, πιο κοντά στο χωριό.
Στον νερόμυλο οι κάτοικοι έφερναν το σιτάρι τους για άλεσμα. Η αναμονή για το άλεσμα έδινε την ευκαιρία για κουβέντα, νέα και συναντήσεις με άλλους χωριανούς. Έτσι, ο μύλος δεν ήταν μόνο ένας χώρος εργασίας. Ήταν και ένα από τα σημεία όπου συναντιούνταν οι άνθρωποι της Μυρίκης.
Το πέτρινο γεφύρι
Δίπλα στον νερόμυλο βρισκόταν το πέτρινο γεφύρι της Μυρίκης. Για πολλά χρόνια αποτελούσε βασικό πέρασμα προς τα χωράφια, τις καλλιέργειες και τα βοσκοτόπια της περιοχής του Παλιοέλατου.
Οι κάτοικοι το περνούσαν καθημερινά για τις αγροτικές και κτηνοτροφικές τους εργασίες. Το γεφύρι συνδεόταν έτσι άμεσα με τη ζωή γύρω από το Μέγα Ρέμα και με τις μετακινήσεις των ανθρώπων στην περιοχή.
Σήμερα το παλιό γεφύρι δεν σώζεται. Το όνομα «Γεφύρια», όμως, παραμένει ζωντανό ως τοπωνύμιο και κρατά τη μνήμη του περάσματος και του παλιού νερόμυλου.
Μονοπάτια και διαδρομές
Αν και το Μέγα Ρέμα δε διέρχεται από τον κεντρικό πυρήνα του χωριού, η πρόσβαση προς αυτό υπήρξε διαχρονικά εφικτή. Παραδοσιακά μονοπάτια οδηγούσαν από τη Μυρίκη προς τα χαμηλότερα σημεία της κοίτης, ενώ μεταγενέστερα διαμορφώθηκαν δασικοί δρόμοι.
Οι διαδρομές αυτές δεν δημιουργήθηκαν ως τουριστικές υποδομές αλλά ως ανάγκη σύνδεσης του χωριού με τα χωράφια, τα βοσκοτόπια και τις καθημερινές εργασίες. Σήμερα διατηρούν τον χαρακτήρα τους ως φυσικά περάσματα μέσα στο τοπίο
ΧΛΩΡΙΔΑ ΚΑΙ ΠΑΝΙΔΑ
Χλωρίδα
Η βλάστηση κατά μήκος του ρέματος είναι χαρακτηριστική της ορεινής Ευρυτανίας. Πλατάνια στις όχθες, έλατα στις πλαγιές, ιτιές και σκλήθρα κοντά στο νερό συνθέτουν ένα σταθερό οικοσύστημα.
Η εναλλαγή των εποχών μεταβάλλει την εικόνα του τοπίου. Την άνοιξη η βλάστηση πυκνώνει, το καλοκαίρι τα δέντρα δημιουργούν φυσική σκίαση, το φθινόπωρο το δάσος γεμίζει καφέ και κίτρινες αποχρώσεις και τον χειμώνα αποκαλύπτεται καθαρότερα το ανάγλυφο της κοίτης.
Η χλωρίδα αυτή συνδέεται άμεσα με την παρουσία της πανίδας.
Αναλυτική παρουσίαση της χλωρίδας είναι διαθέσιμη εδώ: https://www.dropbox.com/scl/fi/tregtl8jsfn0s13i036la/Flora2.pdf?rlkey=jz1voe0vonp7z2qum3cshnku2&e=1&dl=0
Πανίδα
Η ύπαρξη νερού σε συνδυασμό με το πυκνό δάσος ευνόησε την παρουσία πλούσιας πανίδας. Στην ευρύτερη περιοχή καταγράφονται αρπακτικά πουλιά όπως χρυσαετοί, φιδαετοί, πετρίτες και γερακίνες, ενώ στις όχθες παρατηρούνται νεροκότσυφες και σταχτοσουσουράδες. Τα πλατάνια και τα δασικά τμήματα φιλοξενούν ποικιλία δασόβιων ειδών.
Το υγρό περιβάλλον στηρίζει επίσης αμφίβια και ερπετά, όπως σαλαμάνδρες, τρίτωνες, νερόφιδα και σαύρες. Στην ευρύτερη ζώνη κινούνται θηλαστικά όπως αλεπούδες, ζαρκάδια, βίδρες, αγριογούρουνα και μικρότερα είδη.
Η βιοποικιλότητα αυτή δεν αποτελεί νεότερο φαινόμενο, αλλά στοιχείο που συνοδεύει επί δεκαετίες τη φυσική ισορροπία της περιοχής.
Για αναλυτική καταγραφή της πανίδας, δείτε εδώ: https://www.dropbox.com/scl/fi/82oxou3786gldv2lf9hcb/Panida.pdf?rlkey=1l8ax4v4hcndhxa5j06dgz08s&e=1&dl=0