Το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής
Το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής είναι ο πιο παλιός ναός του χωριού, χτισμένος το 1816. Στέκει στην άκρη του χωριού, μέσα σε ένα ήσυχο και όμορφο τοπίο με κρανιές, καστανιές, βελανιδιές και έλατα. Εκεί βρίσκεται και το κοιμητήριο του χωριού, δίνοντας στον χώρο έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, καθώς δεν είναι μόνο τόπος προσευχής αλλά και σημείο μνήμης και σύνδεσης με τους ανθρώπους που δεν είναι πια κοντά μας.
Ο δρόμος της Αγίας Παρασκευής: Η κεντρική αρτηρία της περιοχής
Ο ναός της Αγίας Παρασκευής ήταν χτισμένος σε ένα πολυσύχναστο σημείο, πάνω στον κεντρικό δρόμο που αποτελούσε τη μοναδική σύνδεση των γύρω χωριών — από τα πιο μακρινά, όπως το Κρίκελλο και η Δομνίστα, μέχρι τα πιο κοντινά, όπως το Συγγρέλο και η Μυρίκη — με το Καρπενήσι. Η διαδρομή αυτή λειτουργούσε ως κεντρική αρτηρία για ολόκληρη την περιοχή και χρησιμοποιούνταν καθημερινά για τις μετακινήσεις, τα ταξίδια και τη μεταφορά εμπορευμάτων με καραβάνια προς το Καρπενήσι, όπου οι κάτοικοι πουλούσαν τα προϊόντα τους.
Οι Μυρικιώτες χρησιμοποιούσαν την ίδια διαδρομή και για τις καθημερινές τους ανάγκες στο χωριό. Κατέβαιναν προς το Μέγα Ρέμα, όπου έπλεναν βαριά υφάσματα, όπως κουβέρτες, βελέντζες και κιλίμια, άλεθαν το σιτάρι τους στον νερόμυλο που βρισκόταν εκεί — ένα από τα πιο ζωντανά και σημαντικά σημεία της κοινότητας — και φρόντιζαν τα γόνιμα, ποτιστικά χωράφια τους δίπλα στο νερό. Στη συνέχεια συνέχιζαν την πορεία τους προς το βουνό, όπου υπήρχαν επιπλέον καλλιεργήσιμες εκτάσεις και μεγάλα βοσκοτόπια για τα ζώα τους.
Αξίζει να αναφερθεί ότι κατά μήκος της διαδρομής υπήρχαν και δύο χάνια, γεγονός που μαρτυρά τη συχνή χρήση της από κατοίκους και ταξιδιώτες. Το χάνι του Κολαζά, από το οποίο σώζονται ακόμη ερείπια, και ένα δεύτερο στη θέση Αη Γιαννάκης, κοντά στο χωριό Μπιάρα (Καλλιθέα).
Έτσι, ο δρόμος της Αγίας Παρασκευής αποτελούσε ένα μόνιμα ζωντανό σημείο που ένωνε την πίστη, την καθημερινή εργασία, τη μετακίνηση και την κοινωνική ζωή των κατοίκων, καθορίζοντας την ιστορική ταυτότητα της Μυρίκης.
Ανάμνηση με τα φαναράκια
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση που διασώθηκε από τους μεγαλύτερους κατοίκους της Μυρίκης, υπάρχει μια ιδιαίτερη ανάμνηση που συνδέεται με τον δρόμο της Αγίας Παρασκευής.
Στο απέναντι βουνό, οι κάτοικοι του Συγγρέλου ξεκινούσαν πολύ πρωί από το χωριό τους και έπαιρναν τον δρόμο για το Καρπενήσι. Η μεγάλη αυτή κατάβαση, πριν ξημερώσει, γινόταν ορατή από τη Μυρίκη, καθώς οι Συγγρελιώτες κρατούσαν φαναράκια για να φωτίζουν τον δρόμο τους.
Όταν οι Μυρικιώτες έβλεπαν τα φαναράκια, καταλάβαιναν ότι είχε φτάσει η ώρα να ξεκινήσουν και αυτοί, ώστε να προλάβουν να φτάσουν στην αγορά του Καρπενησίου και να πουλήσουν τα προϊόντα τους. Τα φαναράκια των Συγγρελιωτών λειτουργούσαν έτσι ως ένα καθημερινό σημάδι, ένα είδος σιωπηλής συνεννόησης ανάμεσα στα δύο χωριά.
Μια απλή καθημερινή εικόνα που αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι των γειτονικών χωριών επικοινωνούσαν και συντόνιζαν τη ζωή τους, πολύ πριν από τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας.
Η περιοχή της Αγίας Παρασκευής: Αγροτική και κτηνοτροφική ζωή
Στην ευρύτερη περιοχή της Αγίας Παρασκευής εκτείνονταν πολλά χωράφια και καλλιεργήσιμες εκτάσεις, στις οποίες οι κάτοικοι φύτευαν τα κηπευτικά τους και τα σιτάρια τους. Ξεχωριστή θέση όμως κατείχαν τα αμπέλια, από τα οποία οι Μυρικιώτες έφτιαχναν το κρασί και το τσίπουρό τους, με τον τρύγο να αποτελεί μια ιδιαίτερα ζωντανή και κοινωνική περίοδο — σαν ένα μικρό πανηγύρι, που έφερνε κοντά τους κατοίκους της περιοχής.
Η έντονη αγροτική ζωή συνδυαζόταν με την κτηνοτροφία, με τα ζώα να βόσκουν στα γύρω βοσκοτόπια και να προσφέρουν γάλα, τυρί και κρέας για τις οικογένειες του χωριού. Σημάδια αυτής της παραδοσιακής ζωής διασώζονται μέχρι σήμερα, όπως το παλιό ποτιστήρι που λειτουργούσε για τις ανάγκες των καλλιεργειών και των ζώων.
Η περιοχή της Αγίας Παρασκευής δεν ήταν μόνο τόπος θρησκευτικής λατρείας αλλά και η καρδιά της αγροτικής και κοινωνικής ζωής της Μυρίκης.
Υπεραιωνόβια – Μνημειακά δέντρα στην Αγία Παρασκευή
Στον χώρο της Αγίας Παρασκευής ξεχωρίζουν τα υπεραιωνόβια δέντρα — βελανιδιές και μια εντυπωσιακή καστανιά 500 ετών. Τα μνημειακά αυτά δέντρα αποτελούν ζωντανούς μάρτυρες της ιστορίας του τόπου και καταγράφονται ως σημαντικά στοιχεία της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς της περιοχής.
Αναζητήστε περισσότερες πληροφορίες για τις αιωνόβιες βελανιδιές εδώ: (ΕΔΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΠΕΜΠΩ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ Στα ΥΠΕΡΑΙΩΝΟΒΙΑ ΔΕΝΤΡΑ Δρύες: Οι βελανιδιές της Ευρυτανίας και η ιστορία τους)
Για περισσότερες πληροφορίες που αφορούν τα μνημειακά δέντρα της Ελλάδας επισκεφθείτε τη σελίδα του Τμήματος Δασολογίας και Διαχείρισης Φυσικού Περιβάλλοντος του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών πατώντας εδώ: http://votaniki.gr/chlorida-kai-vlastisi/chlorida/mnimeiaka-dentra/
Σήμερα
Σήμερα, η Αγία Παρασκευή δεν συνδέεται πια με την καθημερινότητα των ανθρώπων, παρά μόνο με τη γιορτή της που τιμάται κάθε χρόνο στις 26 Ιουλίου με εκκλησιασμό.
Οι κάτοικοι και οι επισκέπτες συγκεντρώνονται για να τιμήσουν τη χάρη της. Μετά τη Θεία Λειτουργία, κάθονται όλοι μαζί έξω από τον ναό, στη σκιά των αιωνόβιων βελανιδιών και της υπεραιωνόβιας καστανιάς, συζητούν, ανταλλάσσουν ευχές και θυμούνται αγαπημένα πρόσωπα. Η μέρα αυτή είναι μια ευκαιρία να ξανασυναντηθούν και να γιορτάσουν όπως έκαναν οι πρόγονοί τους.
Ο ναός της Αγίας Παρασκευής εξακολουθεί να ενώνει τους ανθρώπους της Μυρίκης. Άλλοτε αποτελούσε σημείο συνάντησης της καθημερινής ζωής, της εργασίας και της πίστης· σήμερα παραμένει τόπος προσευχής, μνήμης και σύνδεσης με την ιστορία και τις ρίζες του χωριού.