Η ιστορία του Αγίου Δημητρίου
Στα τέλη του 19ου αιώνα, ένας Καρπενησιώτης, ο Σαφράς, έφυγε σε μικρή ηλικία από το Καρπενήσι και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί ασχολήθηκε με το εμπόριο και, με τα χρόνια, κατάφερε να δημιουργήσει μια μεγάλη περιουσία.
Η ζωή του, όμως, άλλαξε απότομα όταν έχασε τον μοναχογιό του, τον Δημήτρη. Η απώλεια αυτή τον σημάδεψε βαθιά. Μη μπορώντας να ξεπεράσει τον θάνατο του παιδιού του, αποφάσισε να αφήσει πίσω του την Κωνσταντινούπολη και όλα όσα είχε δημιουργήσει εκεί. Πούλησε την περιουσία του και επέστρεψε στο Καρπενήσι, στην πατρίδα του.
Στον λόφο που σήμερα είναι γνωστός ως Άγιος Δημήτριος, θέλησε να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη του γιου του. Εκεί αποφάσισε να χτίσει ένα μικρό εκκλησάκι, αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο.
Δεν σταμάτησε όμως στην ανέγερση του ναού. Αγόρασε και τα γύρω χωράφια, πληρώνοντας στους ιδιοκτήτες ακόμη και δύο ή τρεις φορές την πραγματική τους αξία. Στη συνέχεια φρόντισε να περιφράξει όλη την περιοχή και απαγόρευσε τη βοσκή, θέλοντας ο λόφος να γεμίσει ξανά με πράσινο και να γίνει ένας ήσυχος και προστατευμένος τόπος γύρω από το εκκλησάκι.
Άφησε μόνο ένα μονοπάτι, από το οποίο μπορούσαν να ανεβαίνουν οι άνθρωποι στον Άγιο Δημήτριο.
Έτσι, ένας λόφος έξω από το Καρπενήσι συνδέθηκε για πάντα με την ιστορία ενός πατέρα και την απώλεια του παιδιού του. Το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου έμεινε ως μια πράξη αγάπης και μνήμης, ενώ ο ίδιος ο λόφος κράτησε μέσα στον χρόνο την ιστορία του ανθρώπου που θέλησε να μετατρέψει τον πόνο του σε έναν τόπο αφιερωμένο στη μνήμη του γιου του.
Την ιστορία αυτή διηγήθηκε η κ. Μαίρη Λάππα, συγγενής της οικογένειας Σαφρά και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ευρυτανικός Παλμός.
