Πέρα από το θηλυκωτάρι και το ασημοζούναρο, σχεδόν όλες οι γυναίκες της Μυρίκης φορούσαν κυρίως σκουλαρίκια, χαμηλής αξίας, φτηνά και προσιτά αλλά και ασημένια και χρυσά, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα της κάθε γυναίκας. Τα αυτιά των κοριτσιών τα τρυπούσαν από πολύ νωρίς, πριν την ενηλικίωση, προετοιμάζοντάς τα να δεχθούν τα βασικά γυναικεία κοσμήματα της εποχής.
Στην αρχή, για να μην κλείνουν οι τρύπες των αυτιών, τοποθετούσαν ένα ψηλό κοτσανάκι ρίγανης που ενδεχομένως είχε και αντισηπτικές ιδιότητες. Τα δαχτυλίδια αποτελούσαν προνόμιο των παντρεμένων γυναικών, υποδηλώνοντας κοινωνικό στάτους και οικογενειακή κατάσταση.
Τα κοσμήματα, πέρα από την αισθητική τους αξία, λειτουργούσαν ως σύμβολα κοινωνικής ταυτότητας και πολιτιστικής κληρονομιάς, συμπληρώνοντας με τρόπο διακριτικό αλλά ουσιαστικό την πλήρη παραδοσιακή φορεσιά της Μυρίκης.