ΕΝΟΤΗΤΑ : Μυρίση 1454
Η Μυρίκη και οι πρώτες οικογένειες
Στο Κρατικό Αρχείο της Κωνσταντινούπολης σώζεται ένας φορολογικός κατάλογος του Σαντζακιού των Τρικάλων του έτους 1454, όπου περιλαμβάνονται όλα τα χωριά της φορολογικής περιφέρειας Καρπενησίου. Η περιοχή αυτή ήταν τμήμα τιμαρίου που ανήκε στην οικογένεια Μίκρα, χριστιανή αρχικά αλλά μετέπειτα μουσουλμανική, για να διατηρήσει τα προνόμιά της ως γαιοκτήμονες.
Το χωριό μας, με την ονομασία Μυρίση, ανήκε στη δικαιοδοσία του Μουχαμμέντη, γιου του Πασσά Γιγίντ (από την οικογένεια Μίκρα). Αυτή είναι η πρώτη αναφορά στο χωριό, καθώς δεν υπήρχε στον προηγούμενο φορολογικό κατάλογο πριν από 30-35 χρόνια. Σύμφωνα με τον κατάλογο, η Μυρίση το 1454 είχε 51 οικογένειες, εκ των οποίων 49 οικογένειες με άνδρες αρχηγούς οικογενειών και 2 οικογένειες με γυναίκες χήρες αρχηγούς των οικογενειών.
Η καταγωγή των επωνύμων της Μυρίκης
Τα επώνυμα που εμφανίζονται στον κατάλογο προέρχονται από διάφορες πηγές:
1. Επάγγελμα:
- Καρδαράς, Ράφτης, Σκιαδάς (κατασκευαστής ψάθινων καπέλων), Τσαγγάρης, Ψωμάς
2. Παρατσούκλια ή σωματικά γνωρίσματα:
- Καρβούνης, Ξανθός, Σπανός, Τούλιτας (σλάβικη λέξη Tuliti = ασθενικός), Κότρος (ο κουρεμένος με την ψιλή), Πιτσιόρας (Βλάχικο = ποδαράς)
3. Αξιώματα:
- Γέρος (προεστός)
4. Ονόματα που έγιναν επίθετα:
- Αλγιόρου (από Αλγιόρη), Νήφινα (από Νήφωνα)
5. Τόποι καταγωγής:
- Γρεβενίτης, από τα Γρεβενά ή από το Γρεβενίτι Δωδώνης, Μαζαράκης (από τη Μαζαρακιά της Ηπείρου), Μυρισιώτης (τοπωνυμικό ανθρώπου, ενδεχομένως νόθος γόνος), Φραγκόπουλος (από Φράγκο, δυτικοευρωπαίο).
6. Θρησκευτική παράδοση:
- Μερικά επώνυμα συνδέονται με αγίους ή χριστιανικά ονόματα.
7. Απροσδιόριστα
| Α/Α | Κύριο Όνομα | Επώνυμο |
| 1 | Μιχάλης | Ξανθός |
| 2 | Δημήτρης | Σπανός |
| 3 | Λύκας | Φλωρίσης |
| 4 | Μιχάλης | Φλωρίσης |
| 5 | Θωμάς | Γέρος |
| 6 | Λύκας | Θωμάς |
| 7 | Λύκας | Γρεβενίτης |
| 8 | Νικόλας | Ψωμάκης |
| 9 | Γιάννης | Αδερφός του Ν. Ψωμάκη |
| 10 | Θόδωρος | Γρεβενίτης |
| 11 | Νικόλας | Πιτσόρας |
| 12 | Θόδωρος | Πιτσόρας |
| 13 | Γιώργης | Ξανθός |
| 14 | Γιώργης | Χαλκιάς |
| 15 | Κώστας | Τσαγγάρης |
| 16 | Μιχάλης | Κανακάρης |
| 17 | Νικόλας | Σκιαδάς |
| 18 | – | – |
| 19 | Γιάννης | Ουσμάνος |
| 20 | Γιάννης | Ξανθός |
| 21 | Αλέξης | Καρδαράς |
| 22 | Νικόλας | Κυριανίτης |
| 23 | Γιώργης | Μπαλκογιάννης |
| 24 | Νικόλας | Θωμάς |
| 25 | Γιάννης | Θωμάς |
| 26 | Στέφανος | Θωμάς |
| 27 | Γέρος | Κότρος |
| 28 | Γιάννης | Κανακάρης |
| 29 | Στέφανος | Γαίσης |
| 30 | Μανώλης | Στέφανος |
| 31 | Θόδωρος | Χαλκιάς |
| 32 | – | Μπολόγης |
| 33 | – | Κισσάρης |
| 34 | Γιάννης | Φραγκόπουλος |
| 35 | Δημήτρης | Μυ(ρ)σιώτης |
| 36 | Γιώργης | Σκιαδάς |
| 37 | Γιάννης | Γιώργης |
| 38 | Γκίνης | Μαζαράκης |
| 39 | – | Πασαίτης |
| 40 | Γιάννης | Αδερφός του Πασαίτη |
| 41 | Νικόλας | Μουζάκης |
| 42 | Κώστας | Τούρκος |
| 43 | – | Τουλίτας |
| 44 | Γιώργης | Θωμάς |
| 45 | Λύκας | Ξανθός |
| 46 | Γιώργης | Σγουρός |
| 47 | Γιώργης | Αδερφός του Λύκα Ξανθού |
| 48 | Σγουρός | Σπανός |
| 49 | – | Καρβούνης |
| 50 | Πέτρος | Ράφτης |
| 51 | Έλενα | Αλγιόρου |
| 52 | Έλενα | Νηφίνα |
.
Το παρόν κείμενο βασίζεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Η Μυρίκη, τεύχος 25 (2010), όργανο του Εξωραϊστικού-Αλληλοβοηθητικού Συλλόγου «Ο Άγιος Γεώργιος Μυρίκης Ευρυτανίας»
ΕΝΟΤΗΤΑ: Τουρκοκρατία (1458- 1821)
Τουρκοκρατία στη Ρούμελη (Ως εισαγωγή)
Η Στερεά Ελλάδα κατά την Οθωμανική κυριαρχία ονομαζόταν Ρούμελη, από το τουρκικό Rumeli, που σημαίνει «χώρα των Ρωμιών». Η περιοχή υπαγόταν στο Εγιαλέτι της Ρούμελης, υπό την εξουσία του Μπεηλέρμπεη, με έδρα αρχικά στη Σόφια και αργότερα στο Μοναστήρι. Η Ευρυτανία ήταν διοικητικά μέρος του Σαντζακιού των Τρικάλων και οι κάτοικοι ζούσαν σε ορεινούς οικισμούς, ασχολούμενοι κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Παρά τη διοικητική υπαγωγή στους Οθωμανούς αξιωματούχους, τη Στερεά Ελλάδα ουσιαστικά κυριαρχούσε ο Αλής Πασάς των Ιωαννίνων. Ο Αλής συγκέντρωνε τεράστια στρατιωτική και πολιτική δύναμη και αν και τυπικά ήταν κατώτερος από τον Μπεηλέρμπεη της Ρούμελης, στην πράξη η εξουσία του ξεπερνούσε κάθε άλλο Οθωμανό αξιωματούχο στην περιοχή. Η κύρια βάση του ήταν τα Ιωάννινα και η επιρροή του εκτεινόταν στην Ήπειρο, τη Δυτική Στερεά Ελλάδα, τη Θεσσαλία και σε τμήματα της Αλβανίας.
Η Στερεά Ελλάς υπό τον Αλή Πασά (ΕΝΟΤΗΤΑ)
«Ἡ Στερεὰ Ἑλλὰς κατεπιέζετο καὶ ἐξηντλεῖτο ἐπὶ πολλὰ ἔτη ὑπὸ τὸν Ἀλῆν. Ὁ ἀσυνείδητος οὗτος σατράπης, ἐκίνει τοὺς Τούρκους κατὰ τῶν Χριστιανῶν, τοὺς Χριστιανοὺς κατὰ τῶν Τούρκων καὶ τοὺς οἰκείους κατὰ τῶν οἰκείων· ἐβράβευε τὴν κακίαν, ἐπαίδευε τὴν ἀρετήν, διέφθειρε τὸν λαὸν ὅλον […] Ἐν ἑνὶ λόγῳ, οὐδὲν ὅσιον ἐσέβετο, καὶ οὐδὲν ἀνόσιον ἀπεστρέφετο, ἀγωνιζόμενος δὲ πάντοτε νὰ ἐπεκτείνῃ τὰ ὅρια καὶ τῆς αὐθαιρέτου ἐξουσίας του καὶ τῆς τοπαρχίας του.»
Στο παραπάνω απόσπασμα, ο Σπυρίδων Τρικούπης, στο έργο του «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», περιγράφει την κατάσταση που επικρατούσε στη Στερεά Ελλάδα στα χρόνια του Αλή Πασά. Ως άτομο που είχε ζήσει και συμμετάσχει στα γεγονότα εκείνης της περιόδου, μεταφέρει με ακρίβεια τα κοινωνικά, πολιτικά και στρατιωτικά φαινόμενα, σκιαγραφώντας την πίεση, την καταπίεση και την καθημερινή ζωή των κατοίκων της περιοχής.
Η Στερεά Ελλάδα βίωνε έντονη καταπίεση υπό τον Αλή Πασά, ο οποίος, ως Τούρκος ηγεμόνας χωρίς ηθικούς φραγμούς, ακολουθούσε πολιτική διχασμού και διαίρεσης, επέβαλλε αυστηρή τυραννία, ευνοούσε τη διαφθορά, δε σεβόταν τα ιερά και επιδίωκε διαρκώς την επέκταση της εξουσίας του.
Κοινωνικές συνέπειες – Ληστεία και στρατιωτικός βίος
Η συνεχής τυραννία δημιουργούσε έντονα φαινόμενα ληστείας, ιδίως στα ορεινά μέρη. Οι δύσβατοι, ορεινοί όγκοι και η γεωμορφολογία της περιοχής, ευνοούσαν τη δράση ενόπλων σωμάτων, ενώ πολλοί κάτοικοι υιοθετούσαν στρατιωτικό βίο και εξασκούνταν στη χρήση των όπλων.
Η διαρκής καταπίεση μετέτρεπε τη Στερεά σε χώρο συνεχούς ετοιμότητας. Οι τοπικές κοινωνίες ζούσαν υπό συνθήκες σχεδόν στρατιωτικού χαρακτήρα. Το φυσικό ανάγλυφο, σε συνδυασμό με την πολιτική αυθαιρεσία, συνέβαλε στη διαμόρφωση κλίματος αναταραχής και στη δημιουργία μυστικών ζυμώσεων.
Από το έργο του Σπυρίδωνος Τρικούπη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως. Περισσότερες πληροφορίες αναζητήστε εδώ. https://anemi.lib.uoc.gr/metadata/2/c/f/metadata-01-0000761.tkl
Η συγκέντρωση εξουσίας και η ρήξη με την Υψηλή Πύλη
Η μη ικανοποίηση των αιτημάτων του Αλή από την Πύλη οδήγησε τελικά σε ρήξη. Ο Αλής είχε συγκεντρώσει τεράστια δύναμη και ήλεγχε μεγάλες εκτάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: την Ήπειρο, τη Θεσσαλία και μέρη της Στερεάς Ελλάδας. Διέθετε δικό του στρατό, ανεξάρτητη οικονομική διαχείριση και διπλωματικές επαφές με ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως τους Γάλλους και τους Άγγλους. Η εξουσία του είχε λάβει σχεδόν αυτόνομο χαρακτήρα.
Η σύγκρουσή του με τον Σουλτάνο υπήρξε καθοριστική. Σύμφωνα με τον Τρικούπη, εάν υπήρχε συμπόρευση του Αλή με την Πύλη, η Ελληνική Επανάσταση ενδεχομένως να είχε κατασταλεί πριν ακόμη εκδηλωθεί, λόγω της ισχύος και της επιρροής του.
Δείτε περισσότερα για τον Αλή Πασά και τη Στερεά Ελλάδα στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://anemi.lib.uoc.gr/metadata/2/c/f/metadata-01-0000761.tkl (ΕΔΩ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΠΡΠΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ ΜΕΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ ΑΠΛΑ ΠΑΡΑΠΕΜΠΩ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝΝΑ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ απλα στο λεω)
Σουλτάνος και Αλή πασάς. Η ρήξη
Η ρήξη λειτούργησε τελικώς ευνοϊκά για τους Έλληνες. Η αποσταθεροποίηση που προκλήθηκε απορρόφησε σημαντικές οθωμανικές δυνάμεις. Ο Αλής, επιδιώκοντας να διασωθεί, αναζήτησε συμμαχίες με κάθε δυσαρεστημένη δύναμη της Αυτοκρατορίας, άρα και με τους Έλληνες. Προσέγγισε Έλληνες οπλαρχηγούς, όπως τους Σουλιώτες, παρείχε όπλα και υποσχέσεις και ανέχθηκε —σε ορισμένες περιπτώσεις διευκόλυνε— την κινητικότητα των Φιλικών στην Ήπειρο και στη Στερεά. Η επιδίωξή του ήταν σαφής, μια γενικευμένη αναταραχή θα αποδυνάμωνε τον Σουλτάνο και θα ενίσχυε τη δική του θέση.
Η Στερεά Ελλάδα και η προετοιμασία της Επανάστασης
Στη Στερεά Ελλάδα, τα γεγονότα που διαδραματίζονταν στην Πελοπόννησο επηρέαζαν σταδιακά τις τοπικές κοινωνίες. Η παρουσία της Φιλικής Εταιρείας δεν υπήρξε εξαρχής εκτεταμένη· ωστόσο, το έδαφος είχε ήδη προετοιμαστεί. Η μακρόχρονη καταπίεση, η ορεινή γεωγραφία, η ένοπλη παράδοση και το κλίμα διαρκούς ανασφάλειας συνέβαλαν στη δημιουργία συνθηκών πρόσφορων για την επαναστατική κινητοποίηση.
Η ίδρυση και η δράση της Φιλικής Εταιρείας συνδέονται άμεσα με το περιβάλλον αυτό. Η Στερεά και ιδίως οι ορεινές περιοχές της, αποτελούσαν χώρο όπου η ιδέα της εξέγερσης μπορούσε να βρει απήχηση και πρακτική στήριξη.
.
ΕΝΟΤΗΤΑ: Επανάσταση του 1821 (ΕΝΟΤΗΤΑ2 )
Η μάχη του Κεφαλόβρυσου και οι ορεινές κοινότητες της Ευρυτανίας
Κατά τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, οι ορεινές περιοχές της Ευρυτανίας και του Καρπενησίου αποτέλεσαν σημαντικό χώρο αντίστασης και πεδίο σκληρών συγκρούσεων με τις οθωμανικές δυνάμεις. Η γεωγραφική ιδιομορφία της περιοχής, με τα δύσβατα περάσματα και τα εκτεταμένα ορεινά συγκροτήματα, προσέφερε καταφύγιο στους Έλληνες αγωνιστές, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σπυρίδων Τρικούπης στο βιβλίο του, με αναφορές στα γειτονικά χωριά Μπιάρα (Καλλιθέα) και Άγιος Ανδρέας, ενώ ταυτόχρονα εξασφάλιζε στρατηγικό έλεγχο της Ρούμελης.
Η Ευρυτανία, ήδη πριν και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, αποτέλεσε χώρο δράσης σημαντικών μορφών του Αγώνα στη Στερεά Ελλάδα. Στα ορεινά περάσματα και στα χωριά της περιοχής, έδρασαν κατά διαστήματα ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, αρχιστράτηγος της Ρούμελης, καθώς και ο Κατσαντώνης, εμβληματική μορφή της προεπαναστατικής αντίστασης και αρματολός των Αγράφων, του οποίου η δράση και το μαρτύριο σημάδεψαν βαθιά την τοπική μνήμη και παράδοση.
Τον Αύγουστο του 1823, ο Μάρκος Μπότσαρης και οι ελληνικές δυνάμεις επιχείρησαν να ανακόψουν την προέλαση του Μουσταή Πασά, ο οποίος σχεδίαζε να κινηθεί προς το Μεσολόγγι, επιδιώκοντας τον έλεγχο των ορεινών διαβάσεων της Στερεάς Ελλάδας. Η σύγκρουση έλαβε χώρα στο Κεφαλόβρυσο κοντά στο Καρπενήσι και αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια του Αγώνα στη Ρούμελη.
Η μάχη σημαδεύτηκε από τον ηρωικό θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στις ελληνικές δυνάμεις. Παρά την αρχική προσπάθεια αιφνιδιασμού, οι Έλληνες αναγκάστηκαν τελικά να υποχωρήσουν, οδηγούμενοι σε στρατιωτική ήττα. Ωστόσο, η έκβαση της μάχης δεν επέτρεψε στον Μουσταή Πασά να εδραιώσει πλήρως τον έλεγχό του στην περιοχή.
Οι συνέπειες για τα ορεινά χωριά της Ευρυτανίας υπήρξαν άμεσες και σκληρές. Κοινότητες που θεωρήθηκαν ότι είχαν στηρίξει τον Αγώνα υπέστησαν λεηλασίες και πυρπολήσεις, ενώ οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν προσωρινά τις εστίες τους και να καταφύγουν στα βουνά. Η καθημερινή ζωή διακόπηκε, οι καλλιέργειες καταστράφηκαν και η επιβίωση εξαρτήθηκε από τη συνοχή, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση των τοπικών πληθυσμών.
Παρά την ήττα στο Κεφαλόβρυσο, η ελληνική αντίσταση στην περιοχή δεν έσβησε. Οι οπλαρχηγοί της Ευρυτανίας και του Καρπενησίου συνέχισαν τη δράση τους με μικρές επιθέσεις και αντιπερισπασμούς, περιορίζοντας τις κινήσεις των οθωμανικών στρατευμάτων. Η μάχη και η απώλεια του Μάρκου Μπότσαρη μετατράπηκαν σε διαχρονικό σύμβολο ηρωισμού και αυτοθυσίας, ενισχύοντας το φρόνημα των κατοίκων και αναδεικνύοντας τη στρατηγική σημασία της περιοχής στον Αγώνα της Ανεξαρτησίας.
Η Μυρίκη στην Επανάσταση του 1821
Η Μυρίκη υπήρξε ένα από τα ορεινά χωριά της Ευρυτανίας που βίωσαν άμεσα τις συνέπειες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, το χωριό αριθμούσε περίπου 60–70 οικογένειες, οι οποίες ζούσαν κυρίως από την καλλιέργεια της γης, την κτηνοτροφία και τα εμβάσματα των ξενιτεμένων, ιδιαίτερα από την Κωνσταντινούπολη και τη Βλαχία.
Τον Αύγουστο του 1823, μετά τη μάχη του Κεφαλόβρυσου στο Καρπενήσι και τον θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη, ο Μουσταή Πασάς συνέχισε την εκστρατεία του στη Δυτική Στερεά Ελλάδα με στόχο την προέλαση προς το Μεσολόγγι. Στο πλαίσιο των αντιποίνων και της προσπάθειας ελέγχου των ορεινών περασμάτων, οθωμανικά στρατεύματα κινήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Ευρυτανίας.
Σύμφωνα με τοπικές διηγήσεις και προφορικές μαρτυρίες των παλαιότερων, πολλές κοινότητες, ανάμεσά τους η Μυρίκη και τα γύρω χωριά του Καρπενησίου, υπέστησαν λεηλασίες και αναγκάστηκαν οι κάτοικοι να καταφύγουν προσωρινά στα βουνά για να αποφύγουν τη βία και τις καταστροφές. Μετά την αποχώρηση των οθωμανικών δυνάμεων, λίγοι κάτοικοι επέστρεψαν και άρχισαν σταδιακά να αποκαθιστούν τον οικισμό τους.
Η ιστορία της Μυρίκης αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των δοκιμασιών που υπέστησαν τα ορεινά χωριά της Ευρυτανίας μετά τη μάχη του Κεφαλόβρυσου αλλά και της επιμονής των κατοίκων να διατηρήσουν τον τόπο τους ζωντανό και να συνεχίσουν, με κάθε τρόπο, τη στήριξη του Αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.
Μυρικιώτες ήρωες της Επανάστασης
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, αρκετοί κάτοικοι της Μυρίκης εντάχθηκαν ενεργά στα επαναστατικά σώματα της Ρούμελης και συμμετείχαν στους αγώνες της ανεξαρτησίας. Ανάμεσα στους γνωστούς αγωνιστές συγκαταλέγονται:
- Γεώργιος Τσώνης (γενν. 1805): Συμμετείχε στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Σύμφωνα με τοπικές διηγήσεις, πολέμησε ενεργά σε σειρά μαχών και επέστρεψε στο χωριό του μετά το πέρας των επιχειρήσεων.
- Αθανάσιος Αλαβάντας (γενν. 1785): Συμμετείχε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις και συγκρούσεις στην πολιορκία του Καρπενησίου, στα Καγγέλια κατά του Τόλια Χατζή Μπέτσου, στην Υπάτη κατά του Δράμαλη, στην Μπιάρα (Καλλιθέα) , στον Άγιο Νικόλαο Καρπενησίου, καθώς και σε άλλες πολεμικές επιχειρήσεις της Ρούμελης. Απεβίωσε το 1825, στο χωριό Άγιος Ανδρέας. Η γυναίκα του Αγόρω, μαζί με τα πέντε παιδιά τους —τρεις γιους και δύο κόρες— υπέβαλε αίτηση το 1846, προσκομίζοντας πιστοποιητικό του Γιαννάκη Γιολδάση, ημερομηνίας 7 Νοεμβρίου 1846. Στο έγγραφο αναφέρονταν τα προτερήματα και οι ηρωικές πράξεις του αποθανόντος άνδρα της, ζητώντας την αναγνώριση των υπηρεσιών του στον Αγώνα. Η αρμόδια Επιτροπή τον κατέταξε στη Γ’ τάξη των στρατιωτικών, με Α.π.Μ 14676, αναγνωρίζοντας έτσι επίσημα την προσφορά του στην πατρίδα.
Οι απόγονοι του Γιώργου Αλαβάντα είναι γνωστοί σήμερα με το επώνυμο Καστάνης, το οποίο υιοθετήθηκε σε μεταγενέστερη περίοδο. Σύμφωνα με την τοπική προφορική παράδοση, φημολογείται ότι υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρείας, χωρίς ωστόσο να έχουν έως σήμερα εντοπιστεί τεκμήρια που να επιβεβαιώνουν αρχειακά την ένταξή του. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι υπάρχοντες κατάλογοι των μελών της Φιλικής Εταιρείας δεν είναι πλήρεις· πολλά ονόματα πιθανών μελών δεν περιλαμβάνονται στα σωζόμενα αρχεία, γεγονός που καθιστά δύσκολη την τελική επιβεβαίωση.
- Ευστάθιος Παπαγεωργίου ή Σακκάς (γενν. 1801): Έλαβε μέρος στον Επαναστατικό Αγώνα υπό τους οπλαρχηγούς Νικόλαο και Ζαχαρία Γιολδάση. Πολέμησε στο Καρπενήσι, στο Κεφαλόβρυσο, στην Καλιακούδα, έξω από το Μεσολόγγι, στο Νεόκαστρο και στην Αράχοβα, ακολουθώντας τα σώματα των Γιολδασαίων και συμμετέχοντας σε κρίσιμες συγκρούσεις της Ρούμελης. Η δράση του τεκμηριώνεται από πιστοποιητικό της 15ης Δεκεμβρίου 1841, υπογεγραμμένο από τους Νικόλαο και Ζαχαρία Γιολδάση, το οποίο φυλάσσεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
- Κώστας Πλατιάς (γενν. 1800): Έλαβε μέρος στην Επανάσταση του 1821 υπό τους Νικόλαο και Ζαχαρία Γιολδάση, καθώς και υπό τον Γεώργιος Καραϊσκάκη. Συμμετείχε στις μάχες του Καρπενησίου, του Κεφαλόβρυσου, της Καλιακούδας, του Μεσολογγίου, του Νεοκάστρου και της Αράχοβας. Η παρουσία του σε τόσα μέτωπα καταδεικνύει τη διαρκή και ενεργό του συμμετοχή στον Αγώνα, όπως πιστοποιείται σε έγγραφο της 30ής Νοεμβρίου 1841, επίσης κατατεθειμένο στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
- Κωνσταντίνος Τσορβαντσής (γενν. 1801): Πολέμησε υπό τους Γιολδασαίους και άλλους οπλαρχηγούς σε σειρά μαχών: στο Καρπενήσι, στη Μπιάρα, στο Κεφαλόβρυσο, στο Αιτωλικό, στην Καλιακούδα και έξω από το Μεσολόγγι. Υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη έλαβε μέρος στο Νεόκαστρο, ενώ υπό τον Γ. Ι. Γιολδάση πολέμησε στην Αράχοβα και σε άλλα μέρη της Στερεάς Ελλάδας. Και για αυτόν σώζεται πιστοποιητικό της 30ής Νοεμβρίου 1841 στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
- Γεώργιος Χεινόπωρος (γενν. 1800): Έλαβε μέρος στην Επανάσταση του 1821 και πολέμησε υπό τους οπλαρχηγούς Γιαννάκη και Γεώργιο Γιολδάση, συμμετέχοντας σε σειρά μαχών στο Καρπενήσι, την Μπιάρα, το Μεγάλο Χωριό, το Πατρατζίκι και το Νεόκαστρο. Υπό τον Κ. Βελή έλαβε μέρος στη Ρεντίνα, υπό τους Γιαννάκη και Γεώργιο Γιολδάση στην Καλιακούδα, υπό τον Γ. Καραϊσκάκη και τους Γιολδασαίους στο Πετροχώρι, υπό τον Κ. Μπότσαρη και τους Γιολδασαίους στο Μεσολόγγι, υπό τον Γ. Καραϊσκάκη πάλι στην Αράχοβα και την Αθήνα, καθώς και υπό τους Γιαν. Στράτο και Γεωργ. Γιολδάση στο Τέρνοβο, τα Κράβαρα και τα Καγγέλια.
(Πιστοποιητικό. της 25/5/1865 υπό Γ.Κ. Βελή, Γιαν. Γιολδάση — Εθνική Βιβλιοθήκη Ιστορικό αρχείο αγωνιστών 1821)
Η Μυρίκη, εξαμηνιαία εφημερίδα – Όργανο του Εξωραϊστικού-Αλληλοβοηθητικού Συλλόγου «Ο Άγιος Γεώργιος Μυρίκης Ευρυτανίας», τεύχ. 60, 2024.
ΕΝΟΤΗΤΑ: Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-1913)
Πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος (1912):
Η Ελλάδα συμμετείχε στη Βαλκανική Συμμαχία μαζί με τη Σερβία, τη Βουλγαρία και το Μαυροβούνιο, με στόχο την απελευθέρωση της Μακεδονίας και άλλων περιοχών από την Οθωμανική κυριαρχία. Στον αγώνα αυτό συμμετείχαν και Μυρικιώτες, οι οποίοι επιστρατεύτηκαν και πολέμησαν στα μέτωπα της εποχής, συμβάλλοντας με τη δική τους παρουσία και θυσία στην προσπάθεια απελευθέρωσης και εδραίωσης της ελληνικής παρουσίας στη Μακεδονία.
Δεύτερος Βαλκανικός Πόλεμος (1913):
Μετά τη λήξη του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, η Βουλγαρία επιχείρησε να επεκτείνει την κυριαρχία της εις βάρος των πρώην συμμάχων της. Η Ελλάδα, μαζί με τη Σερβία και άλλες χώρες, συγκρούστηκε με τη Βουλγαρία για την υπεράσπιση των εδαφών που είχαν απελευθερωθεί. Και σε αυτή τη σύγκρουση έλαβαν μέρος Μυρικιώτες, οι οποίοι ξαναπήραν τα όπλα και πολέμησαν για τη διαφύλαξη και την ενίσχυση της ελληνικής κυριαρχίας στη Μακεδονία.
Περισσότερες πληροφορίες για τους Μυρικιώτες που συμμετείχαν στους Βαλκανικούς Πολέμους μπορείτε να δείτε εδώ.(στο λινκ των Βαλκανικών Πολέμων πετάγονται αυτά τα ονόματα: Νικόλαος Ι. Λιάγκας, Σπυρίδων Γ. Κεφαλάς, Δημήτριος Γ. Σταθόπουλος, Ιωάννης Τσιάμης, Ευθύμιος Χρ. Σερέτης )
ΕΝΟΤΗΤΑ: Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922)
Η Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν η στρατιωτική προσπάθεια της Ελλάδας να προστατεύσει τις ελληνικές κοινότητες στη Σμύρνη και την Ιωνία και να επεκτείνει την κυριαρχία της στη Μικρά Ασία. Ξεκίνησε το 1919 με την αποβίβαση ελληνικών στρατευμάτων και συνεχίστηκε με εκστρατείες στο εσωτερικό, φέρνοντας τον ελληνικό στρατό αντιμέτωπο με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό του Μουσταφά Κεμάλ. Ο πόλεμος ολοκληρώθηκε το 1922 με την καταστροφή της Σμύρνης και την υποχώρηση του ελληνικού στρατού. Οι απώλειες, τόσο για τον στρατό όσο και για τον άμαχο πληθυσμό, υπήρξαν τεράστιες και οδήγησαν στην ανταλλαγή πληθυσμών Ελλάδας – Τουρκίας το 1923.
Στη Μικρασιατική Εκστρατεία συμμετείχαν και άνδρες από τη Μυρίκη, οι οποίοι, όπως χιλιάδες άλλοι Έλληνες από την επαρχία, κλήθηκαν να υπηρετήσουν στον στρατό και να πολεμήσουν σε μακρινά και δύσκολα μέτωπα. Η παρουσία τους στον πόλεμο αποτελεί μέρος της τοπικής ιστορίας του χωριού και συνδέει τη Μυρίκη με ένα από τα πιο τραγικά και καθοριστικά γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Για να δείτε τα ονόματα των Μυρικιωτών στρατιωτών, πατήστε εδώ. (στο λινκ πετάγονται αυτά τα ονόματα: Ιωάννης Γ. Αλεξόπουλος, Παντελής Αθ. Δανιήλ, Νικόλαος Γ. Κολαζάς, Ιωάννης Κ. Λέρης, Αναστάσιος Ι. Λιάγκας, Νικόλαος Δ. Παρμάκης, Βασίλειος Δ. Παρμάκης, Ευθύμιος Ι. Σακκάς, Δημήτριος Οδ. Τσώνης, Μιχαήλ Αθ. Χινόπωρος
ΕΝΟΤΗΤΑ: Έπος του ’40. Ελληνοϊταλικός Πόλεμος
Το Έπος του ’40 αναφέρεται στην εισβολή της Ιταλίας στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940 και στην ηρωική αντίσταση του ελληνικού λαού και του στρατού. Ο ελληνικός στρατός κατόρθωσε να αναχαιτίσει τις ιταλικές δυνάμεις στα ελληνοαλβανικά σύνορα και να περάσει στην αντεπίθεση, προελαύνοντας στο αλβανικό μέτωπο. Στον αγώνα αυτό συμμετείχαν και Μυρικιώτες στρατιώτες συμβάλλοντας στην υπεράσπιση της πατρίδας.
Το Έπος του ’40 αποτελεί διαχρονικό σύμβολο θάρρους, ενότητας και πατριωτισμού για ολόκληρη την Ελλάδα. Μυρικιώτες πολεμιστές πήραν ενεργά μέρος σε αυτή την ιστορική προσπάθεια.. Δείτε τα ονόματα εδώ.(λινκ με ονόματα,
Βούλγαρης
Ιωάννης Γ. Βούλγαρης
Καντλής
Ιωάννης Ε. Καντλής, Αθανάσιος Δ. Καντλής, Γεώργιος Ε. Καντλής
Καρράς
Τάκος Γ. Καρράς, Ευάγγελος Γ. Καρράς, Τάκης Γ. Καρράς, Χριστόφορος Ε. Καρράς, Ιωάννης Θ. Καρράς, Ανδρέας Κ. Καρράς
Καστάνης
Βασίλειος Γ. Καστάνης, Σπύρος Γ. Καστάνης
Κεφαλάς
Νικόλαος Ι. Κεφαλάς, Βασίλειος Κ. Κεφαλάς, Νικόλαος Κ. Κεφαλάς, Σπύρος Κ. Κεφαλάς
Κολαζάς
Χρήστος Αλεξ. Κολαζάς, Δημήτριος Γ. Κολαζάς, Χρήστος Α. Κολαζάς, Δημήτριος Κολαζάς, Γεώργιος Κολαζάς
Λέρης
Γεώργιος Λέρης, Βασίλειος Δ. Λέρης, Ιωάννης Γ. Λέρης, Κωνσταντίνος Δ. Λέρης, Δημήτριος Ε. Λέρης, Ιωάννης Δ. Λέρης, Κωνσταντίνος Σ. Λέρης
Λιάγκας
Κωνσταντίνος Β. Λιάγκας, Ιωάννης Ε. Λιάγκας, Νικόλαος Ε. Λιάγκας, Γεώργιος Κ. Λιάγκας
Νούλας
Σπυρίδων Δ. Νούλας, Γεώργιος Δ. Νούλας
Παρμάκης
Σαράντης Ε. Παρμάκης
Πλατιάς
Γεώργιος Α. Πλατιάς
Σακκάς
Κωνσταντίνος Ε. Σακκάς
Σταθόπουλος
Ιωάννης Σταθόπουλος,
Γεώργιος Σταθόπουλος
Τσιάρας
Γεώργιος Σ. Τσιάρας
Τσώνης
Βασίλειος Η. Τσώνης, Βασίλειος Κ. Τσώνης, Ελευθέριος Η. Τσώνης, Ιωάννης Δ. Τσώνης, Αριστοτέλης Γ. Τσώνης, Χρήστος Γ. Τσώνης, Θωμάς Γ. Τσώνης, Κωνσταντίνος Χ. Τσώνης
Χινόπωρος
Δημήτριος Α. Χινόπωρος, Θεόδωρος Ι. Χινόπωρος, Γρηγόριος Α. Χινόπωρος, Σπυρίδων Ε. Χινόπωρος, Γεώργιος Α. Χινόπωρος, Απόστολος Ε. Χινόπωρος
ΕΝΟΤΗΤΑ:
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1941-1945). Γερμανική Κατοχή
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα γνώρισε μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της νεότερης ιστορίας της. Μετά την κατάληψη της χώρας από τις δυνάμεις του Άξονα το 1941, η Κατοχή συνοδεύτηκε από σκληρά αντίποινα, εκτελέσεις αμάχων και καταστροφή πόλεων και χωριών, ιδιαίτερα σε περιοχές με έντονη αντιστασιακή δράση.
Το καλοκαίρι του 1943 υπήρξε καθοριστικό και τραγικό για την Ευρυτανία. Τον Αύγουστο του 1943, το Καρπενήσι και πολλά γύρω χωριά παραδόθηκαν στις φλόγες από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και η Μυρίκη. Οι Γερμανοί εισέβαλαν στο χωριό, λεηλάτησαν και έκαψαν σπίτια, σκορπίζοντας τον τρόμο στον άμαχο πληθυσμό.
Σύμφωνα με προσωπικές μαρτυρίες των ηλικιωμένων, οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό και να αναζητήσουν καταφύγιο σε δύσβατες και απόκρημνες περιοχές. Πολλοί πέρασαν απέναντι, στην περιοχή του Παλιοέλατου, ενώ άλλοι κρύφτηκαν στη θέση Βαθλάκωμα, ελπίζοντας ότι η πυκνή βλάστηση και το δύσκολο ανάγλυφο θα τους προστάτευαν. Όσοι δεν πρόλαβαν να κρυφτούν ή να διαφύγουν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη βία της Κατοχής και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.
Τα γεγονότα εκείνου του Αυγούστου άφησαν βαθύ αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη του χωριού και αποτελούν έως σήμερα μια από τις πιο οδυνηρές σελίδες της ιστορίας της Μυρίκης.
ΕΝΟΤΗΤΑ
Εμφύλιος Πόλεμος (1946–1949)
Σύντομο πλαίσιο
Ο Εμφύλιος Πόλεμος ήταν η πρώτη μεγάλη σύγκρουση μετά την Κατοχή και η πιο καταστροφική για την ελληνική κοινωνία. Αντικατόπτριζε βαθιές κοινωνικές και ιδεολογικές αντιθέσεις που είχαν δημιουργηθεί κατά την περίοδο της αντίστασης.
Ο πόλεμος δεν ήταν μόνο στρατιωτική σύγκρουση· ήταν και κοινωνικός διχασμός που επηρέασε χωριά, πόλεις, οικογένειες και κοινότητες. Η κυριαρχία των βουνών και των ορεινών περιοχών έδωσε στρατηγικό πλεονέκτημα στους αντάρτες, ενώ οι κυβερνητικές δυνάμεις υποστηρίζονταν διεθνώς. Ο Εμφύλιος καθόρισε τη μεταπολεμική πορεία της Ελλάδας, επηρεάζοντας πολιτική, οικονομία και κοινωνία για δεκαετίες.
Ευρυτανία και Εμφύλιος Πόλεμος
Η Ευρυτανία, με το έντονο ορεινό της ανάγλυφο και τους απομονωμένους οικισμούς, διαμόρφωσε συνθήκες που κατά τη δεκαετία του 1940 την ανέδειξαν σε περιοχή στρατηγικής σημασίας στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Τα βουνά και οι δύσβατες διαδρομές της δεν παρείχαν μόνο φυσική κάλυψη αλλά συνέβαλαν και στην ανάπτυξη ένοπλων κινημάτων.
Τα ορεινά χωριά αποτέλεσαν τον βασικό χώρο δράσης των ανταρτικών δυνάμεων. Λειτούργησαν ως περάσματα και σημεία διέλευσης, ως χώροι προσωρινής ή μόνιμης εγκατάστασης ομάδων αλλά και ως σημεία ανεφοδιασμού. Η μορφολογία του εδάφους και η απόσταση μεταξύ των οικισμών ευνόησαν τη μετακίνηση και την απόκρυψη, καθιστώντας την περιοχή κρίσιμη για τη λειτουργία του αντάρτικου.
Χωριά όπως η Μυρίκη και άλλοι ορεινοί οικισμοί της Ευρυτανίας συνδέονται με γεγονότα της περιόδου, κυρίως λόγω της διέλευσης και της παρουσίας ομάδων, καθώς και των επιπτώσεων που αυτές είχαν στην καθημερινή ζωή των κατοίκων. Οι αφηγήσεις αυτές, ανεξάρτητα από πολιτικές τοποθετήσεις, αποτελούν μέρος της τοπικής ιστορίας και της συλλογικής μνήμης των ορεινών χωριών. Αντικατοπτρίζουν μια εποχή κατά την οποία η καθημερινότητα επηρεάστηκε άμεσα από τις συνθήκες του πολέμου.
Δομνίστα. Η έναρξη του αντάρτικου
Τον Ιούνιο του 1942 στη Δομνίστα Ευρυτανίας, ο Άρης Βελουχιώτης συγκρότησε και παρουσίασε δημόσια τον πρώτο οργανωμένο αντάρτικο πυρήνα του ΕΛΑΣ. Η στιγμή αυτή θεωρείται η απαρχή του ένοπλου αντάρτικου στην κατεχόμενη Ελλάδα και συνδέει άρρηκτα την Ευρυτανία με την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης.
Η επιλογή της περιοχής δεν ήταν τυχαία. Το δύσβατο έδαφος, τα πυκνά δάση και η γνώση του χώρου από τους κατοίκους συνέβαλαν στη γρήγορη ανάπτυξη των ανταρτικών ομάδων.
Κορυσχάδες. «Κυβέρνηση του Βουνού»
Ιδιαίτερη θέση στην ιστορία κατέχουν οι Κορυσχάδες. Τον Μάιο του 1944, στο χωριό πραγματοποιήθηκε η σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου της ΠΕΕΑ, γνωστής ως «Κυβέρνησης του Βουνού». Για πρώτη φορά μέσα στην Κατοχή, επιχειρήθηκε η θεσμική έκφραση ενός πολιτικού φορέα που εκπροσωπούσε τις περιοχές της Ελεύθερης Ελλάδας.
Οι Κορυσχάδες αναδείχθηκαν σε σύμβολο πολιτικής συγκρότησης μέσα σε συνθήκες πολέμου, αποτυπώνοντας τον ρόλο που μπορούσαν να διαδραματίσουν ακόμη και τα πιο απομακρυσμένα ορεινά χωριά.
Μνήμη και ιστορικό αποτύπωμα
Η εμπειρία του Εμφυλίου Πολέμου άφησε βαθύ αποτύπωμα στην Ευρυτανία. Τα μεγάλα γεγονότα της εποχής δεν επηρέασαν μόνο την πορεία της περιοχής αλλά διαμόρφωσαν και τις σχέσεις μέσα στις κοινότητες. Ο διχασμός χώρισε ανθρώπους που ζούσαν δίπλα δίπλα και έφερε τον αδερφό απέναντι στον αδερφό.
Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν, οι επιθέσεις, οι καταστροφές και οι θάνατοι άφησαν έντονο αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη των ορεινών χωριών. Η συλλογική μνήμη των ορεινών χωριών κουβαλά αυτά τα βιώματα, όχι μόνο μέσα από αφηγήσεις αλλά και μέσα από τη σιωπή. Πολλοί από τους προγόνους μας που έζησαν τα γεγονότα, προτίμησαν να μη μιλούν γι’ αυτά τα χρόνια που ακολούθησαν, αποφεύγοντας συζητήσεις που θα αναμόχλευαν το κλίμα του διχασμού και τις τραυματικές τους εμπειρίες.
Ονόματα θυμάτων από τον Εμφύλιο Πόλεμο εδώ (λινκ που πετάει τα ονόματα
Καντλή
Κωνσταντία Α. Καντλή
Βασιλική Α. Καντλή
Καστάνης
Κωνσταντίνος Ε. Καστάνης
Μαργαρίτα Δ. Καστάνη
Κεφαλάς
Νικόλαος Κ. Κεφαλάς
Ιωάννης Κ. Κεφαλάς
Κολαζάς
Παναγιώτης Γ. Κολαζάς
Λέρης
Κωνσταντίνος Ε. Λέρης
Φώτιος Δ. Λέρης
Λερογιάννης
- Φίλιππος Ι. Λερογιάννης
Λιάγκας
Γεώργιος Κ. Λιάγκας
Βάιος Β. Λιάγκας
Γώγος
Κωνσταντίνος Ν. Γώγος
Καρράς
Ιωάννης Θ. Καρράς
Πλατιάς
Χαράλαμπος Π. Πλατιάς
Σακκάς
Γεώργιος Ι. Σακκάς
Ιωάννης Ε. Σακκάς
Τσώνη
Αικατερίνη Η. Τσώνη
Ευσταθία Ν. Τσώνη
Κωνσταντίνος Χ. Τσώνης
ΕΝΟΤΗΤΑ: Μετανάστευση (τέλη 19ου αιώνα – δεκαετία 1950)
Η Μυρίκη, όπως και πολλά χωριά της ορεινής Ευρυτανίας, έχει βιώσει έντονα φαινόμενα μετανάστευσης μέσα στα χρόνια. Το πρώτο μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1920-1930, όταν πολλοί κάτοικοι αναζήτησαν εργασία και καλύτερες συνθήκες ζωής σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας αλλά και σε χώρες του εξωτερικού, όπως οι Η.Π.Α και ο Καναδάς.
Ιδιαίτερα έντονη ήταν η μετανάστευση και γύρω στη δεκαετία του 1950, μετά τις καταστροφές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τον Εμφύλιο, όταν πολλές οικογένειες εγκατέλειψαν το χωριό και μετανάστευσαν σε αστικά κέντρα της Ελλάδας ή σε χώρες του εξωτερικού, όπως η Γερμανία, η Αυστραλία και οι Η.Π.Α.
Η ιστορία της Μυρίκης αντικατοπτρίζει έτσι τις γενικότερες τάσεις της ελληνικής κοινωνίας, όπου η ορεινή μετανάστευση, η αναζήτηση εργασίας και οι κοινωνικές δυσκολίες οδήγησαν πολλές οικογένειες να αναζητήσουν νέο ξεκίνημα μακριά από τη γενέτειρά τους.
ΕΝΟΤΗΤΑ: Νεότερα Χρόνια
1967 Σεισμός και μετοίκηση στο Καρπενήσι
Ο σεισμός του 1967 αποτέλεσε ένα από τα πιο καθοριστικά γεγονότα στη νεότερη ιστορία της Μυρίκης. Μέσα σε λίγα λεπτά κατέρρευσαν σπίτια και διακόπηκε βίαια η καθημερινή ζωή. Πολλές κατοικίες κρίθηκαν ακατάλληλες και αρκετές οικογένειες αναγκάστηκαν να ζήσουν για χρόνια σε πρόχειρα παραπήγματα.
Τη στέγαση των σεισμόπληκτων ανέλαβε η ΜΟΜΑ (Μικτή Ομάδα Μηχανημάτων Ανασυγκρότησης), στρατιωτική υπηρεσία που την περίοδο της δικτατορίας εκτέλεσε έργα αποκατάστασης και κατασκευής κατοικιών. Πολλοί χωριανοί εγκατέλειψαν οριστικά τον τόπο τους και εγκαταστάθηκαν στον νεόδμητο οικισμό του Προφήτη Ηλία στο Καρπενήσι. Ο σεισμός λειτούργησε ως καταλύτης για μια ευρύτερη μετακίνηση πληθυσμού που θα συνεχιζόταν και τα επόμενα χρόνια.
Αργότερα, με την ίδρυση και λειτουργία εργοστασίων στην πόλη του Καρπενησίου, όπως της Πειραϊκής–Πατραϊκής, το 1976 και της ΔΑΒΙΕ το 1986, άνοιξαν νέες προοπτικές απασχόλησης. Η ανάγκη για εργασία και εισόδημα οδήγησε και άλλα νοικοκυριά να εγκαταλείψουν το χωριό, επιταχύνοντας την εσωτερική μετανάστευση και τη σταδιακή αποδυνάμωση της αγροτικής και κτηνοτροφικής ζωής.
Οι αλλαγές αυτές είχαν βαθιές κοινωνικές συνέπειες: το σχολείο έκλεισε, οι παραδοσιακές εργασίες εγκαταλείφθηκαν και ο τόπος έχασε τον καθημερινό του πληθυσμό. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, το χωριό απέκτησε έναν πιο παραθεριστικό χαρακτήρα, ενώ η βιομηχανοποίηση άλλαξε οριστικά την οικονομική και κοινωνική ζωή της περιοχής.
Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Μυρίκης
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Μυρίκης, ιδρύθηκε το 1993 με στόχο να δώσει στο χωριό τη δική του ποδοσφαιρική ομάδα. Την εποχή εκείνη, στην Ευρυτανία υπήρχε μόνο μια ομάδα, το ΑΠΟΚ «το Βελούχι» και η προσπάθεια όλων των παραγόντων ήταν να δημιουργηθεί μια Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων με περισσότερες ομάδες.
Η ομάδα αγωνιζόταν στην Α’ κατηγορία της Ε.Π.Σ Ευρυτανίας και για προπονήσεις χρησιμοποιούσε το Εθνικό Στάδιο Καρπενησίου. Το διοικητικό συμβούλιο αποτελούσαν οι: Αλεξόπουλος Βασίλης, πρόεδρος, Παρμάκης Ν. Σαράντης, αντιπρόεδρος, Τσώνης Ευθ. Νίκος, γενικός γραμματέας, Πλατιάς Χαράλαμπος, ταμίας, και Αθανασόπουλος Δημήτρης, ειδικός γραμματέας και προπονητής.
Η Μυρίκη ακολούθησε μια αξιόλογη πορεία στα γήπεδα της περιοχής. Κατέκτησε συνολικά έξι πρωταθλήματα, ένα όταν ανέβηκε από τη Β’ στη Γ’ κατηγορία και πέντε όταν ανέβαινε από τη Γ’ στη Δ’. Τα χρόνια των τίτλων ήταν 2003, 2005, 2007, 2009 και 2013. Επιπλέον, η ομάδα έφτασε στον τελικό τέσσερις φορές, το 1998, 2002, 2003 και 2013, αφήνοντας έντονα το στίγμα της στο τοπικό ποδόσφαιρο.
ΕΝΟΤΗΤΑ: Σήμερα
Η Μυρίκη σήμερα: Γενέτειρα και παραθεριστικός προορισμός
Η Μυρίκη αποτελεί σήμερα έναν ήσυχο παραθεριστικό κυρίως οικισμό, όπου η φύση και η ηρεμία κυριαρχούν. Με το μαγεμένο μας Νεραιδοβούνι, το ποτάμι και το πυκνό ελατοδάσος της, προσφέρει μοναδικό καταφύγιο για όλους τους Μυρικιώτες που ζουν μακριά, σε αστικά κέντρα στην Ελλάδα ή το εξωτερικό. Παράλληλα, είναι προορισμός για φυσιολάτρες και επισκέπτες που αγαπούν τη φύση, την πεζοπορία, τα δασικά μονοπάτια, τους ήχους του δάσους και την παράδοση του χωριού.
Η Μυρίκη παραμένει η γενέτειρά μας και οι ρίζες μας, όπου επιστρέφουμε στις γιορτές, το Πάσχα και τα καλοκαίρια για να συναντήσουμε συγγενείς και φίλους και να ξαναζήσουμε την κοινότητα. Με την καταπληκτική θέα προς τα γύρω βουνά, το Καρπενήσι και το απέραντο δάσος, η Μυρίκη χαρίζει μοναδικές ορεινές στιγμές, όπου η ιστορία, η παράδοση και η φυσική ομορφιά συναντούν τις μνήμες της παιδικής μας ηλικίας. Η Μυρίκη είναι το χωριό μας που πάντα μας περιμένει να επιστρέψουμε.
.
.