Στο Δημοτικό Σχολείο της Μυρίκης, οι δύο μεγάλες αίθουσες ήταν ο χώρος όπου τα παιδιά μάθαιναν και ζούσαν την καθημερινότητά τους. Στη μία από αυτές υπήρχε μια μικρή σκηνή, όπου τα παιδιά παρουσίαζαν θεατρικές παραστάσεις στις οικογένειές τους και στα υπόλοιπα παιδιά, προσθέτοντας ζωντάνια και φαντασία στη σχολική ζωή.
Τα θρανία ήταν ξύλινα και τοποθετημένα το ένα πίσω από το άλλο, ενώ κάθε θρανίο αποτελούνταν από πάγκο και κάθισμα ενωμένα μεταξύ τους. Τα παιδιά καθόντουσαν δυο δυο και όταν ήθελαν να μιλήσουν ή να απαντήσουν, σηκώνονταν όρθια, δείχνοντας σεβασμό στον δάσκαλο και συμμετέχοντας ενεργά στη διδασκαλία. Μπροστά βρισκόταν η έδρα του δασκάλου, υψωμένη σε μικρό παταράκι, με τον μαύρο πίνακα πίσω της και την εικόνα του Χριστού πάνω από αυτόν, υπενθυμίζοντας τις ηθικές αξίες που συνόδευαν τη μάθηση.
Η τάξη ζεσταίνονταν από μια μεγάλη σόμπα, στην οποία κάθε μαθητής συνεισέφερε ένα ξύλο από το σπίτι του, ενισχύοντας την αίσθηση συνεργασίας και φροντίδας. Ο φωτισμός ήταν φυσικός, καθώς ηλεκτρισμός δεν υπήρχε και το φως από τα παράθυρα δημιουργούσε ζεστή και φιλόξενη ατμόσφαιρα για το μάθημα.
Πολλές φορές οι μαθητές και οι μαθήτριες συμμετείχαν σε δράσεις έξω από την τάξη, στους κήπους που βρίσκονταν από κάτω. Εκεί φύτευαν λαχανικά και λουλούδια, μάθαιναν για τα φυτά και τη φύση, κλάδευαν και περιποιούνταν τα φυτά, συνδυάζοντας τη μάθηση με την πρακτική εμπειρία και την επαφή με το περιβάλλον.
Η στολή των μαθητών συνέβαλε στην ταυτότητα του σχολείου. Τα κορίτσια φορούσαν μπλε ποδιές-ρόμπες με άσπρο δαντελένιο γιακά και μπλε-άσπρες κορδέλες στα μαλλιά, ενώ τα αγόρια φορούσαν μπλε ποδιές που θύμιζαν μπουφάν. Η στολή έδινε σε όλους τους μαθητές αίσθηση τάξης και ομοιογένειας.
Μέσα σε αυτή την απλή αλλά ζωντανή αίθουσα, τα παιδιά ζούσαν τις μέρες τους μαθαίνοντας, παίζοντας και ανακαλύπτοντας τον κόσμο γύρω τους. Θρανία, σόμπα, ποδιές και κιμωλίες κουβαλούσαν τις μικρές ιστορίες μιας ολόκληρης εποχής, αφήνοντας ανεξίτηλα ίχνη στη μνήμη όσων πέρασαν από το σχολείο της Μυρίκης. Το σχολείο δεν ήταν μόνο χώρος μάθησης αλλά η καρδιά της κοινότητας, όπου γεννιόταν η περιέργεια, η φιλία και η αγάπη για τη γνώση.
