Η παραμονή των Φώτων
Λίγο πριν κλείσει ο κύκλος των χειμερινών εορτών, έφταναν τα Θεοφάνια, ημέρα σημαντική που από τα παλιά χρόνια κατείχε ξεχωριστή θέση στη ζωή του χωριού και στα έθιμα του χειμώνα. Η παραμονή των Φώτων είχε τον δικό της ρυθμό, ένα τελετουργικό που ξυπνούσε το χωριό από νωρίς.
Τα παιδιά ξυπνούσαν πρωί-πρωί, τυλίγονταν στα μάλλινα ρούχα τους και κατευθύνονταν προς την εκκλησία. Εκεί έπαιρναν αγιασμό μέσα σε ένα μικρό κατσαρολάκι και ξεκινούσαν την περιήγησή τους στους χιονισμένους δρόμους για να πουν τα κάλαντα των Φώτων. Σε κάθε σπίτι που χτυπούσαν, οι χωριανοί τούς κερνούσαν λιχουδιές και έριχναν τα κέρματά τους μέσα στο κατσαρολάκι με τον αγιασμό. Πριν το κάνουν, οι περισσότεροι βουτούσαν δύο δάχτυλα στο αγιασμένο νερό και σταύρωναν το μέτωπό τους, συνεχίζοντας μια πράξη πίστης που περνούσε από γενιά σε γενιά.
Ο αγιασμός του χωριού
Την ίδια ημέρα, μαζί με τα παιδιά που γύριζαν τα σπίτια για τα κάλαντα, περιδιάβαινε και ο παπάς. Με την αγιαστούρα του ευλογούσε τους ανθρώπους, τα σπίτια, τις καλύβες και όλα τα ζωντανά του χωριού. Ο αγιασμός αυτήν την ημέρα ήταν η προστασία και ευχή για όλη την κοινότητα.
Θεοφάνια και φωτίκια
Ανήμερα των Φώτων, η εκκλησία γέμιζε από νωρίς. Οι χωριανοί, όλοι νηστικοί, στέκονταν ευλαβικά, περιμένοντας να παραλάβουν το αγίασμα, το οποίο θεωρούσαν ισάξιο με τη Θεία Κοινωνία και να το πάρουν μαζί τους ως ευλογία για το σπίτι και τα ζωντανά τους. Η σημασία της ημέρας αυτής ήταν ακόμη μεγαλύτερη στα πολύ παλιά χρόνια, τότε που τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν μαζί με τα Θεοφάνια ως μία ενιαία, μεγάλη γιορτή. Τότε οι νονοί προσέφεραν στα μικρά παιδιά τα «φωτίκια» — ρούχα, παπούτσια ή άλλα χρήσιμα δωράκια, ένα έθιμο βαθιά ριζωμένο στο παρελθόν, σύμβολο φροντίδας, προστασίας και αγάπης.