Σέμπρεμα. Η αλληλεγγύη στα ορεινά χωριά
Εισαγωγή – γενικό πλαίσιο
Από τα παλιά χρόνια, η ζωή στα ορεινά ήταν δύσκολη και απαιτητική. Οι κάτοικοι των χωριών είχαν μάθει να στηρίζονται ο ένας στον άλλον και να συνεργάζονται στις καθημερινές δουλειές. Αυτό το αίσθημα της μοιρασιάς και της αλληλεγγύης ήταν βαθιά ριζωμένο και εκφραζόταν σε κάθε πτυχή της ζωής τους.
Σέμπρεμα στα χωράφια
Η συνεργασία αυτή είχε και ένα ειδικό όνομα, σέμπρεμα. Σχετιζόταν κυρίως με τη δουλειά στα χωράφια, όπου οι αγρότες μοιράζονταν τα ζευγάρια των ζώων τους για να οργώνουν εκ περιτροπής τα χωράφια, να θερίζουν μαζί και να αλωνίσουν τα σιτηρά τους. Το σέμπρεμα όμως δεν περιοριζόταν μόνο στη γεωργία. Η ίδια λογική εμφανιζόταν και στα ξεφλουδίσματα των καλαμποκιών, που μετατρέπονταν σε βραδινά γλέντια με μουσική, τραγούδια και κουβέντα.
Αλληλεγγύη και στην κτηνοτροφία
Η αλληλεγγύη των οικογενειών επεκτεινόταν και στην κτηνοτροφία. Τα ζώα συγκεντρώνονταν στη θέση Μάρμαρο, όπου ένας χωριανός αναλάμβανε την κοινή βοσκή των ζώων του χωριού. Σε περίπτωση κινδύνου, όπως η εμφάνιση απειλητικού ζώου ή φωτιάς, όλοι έσπευδαν μαζί για να προστατεύσουν τα ζώα και τα χωράφια. Η συνεργασία αυτή δεν πηγάζει μόνο από την ανάγκη της δουλειάς αλλά και από τη φροντίδα για τον συνάνθρωπο.
Ο ρόλος του ιερέα της κοινότητας
Ο ιερέας του χωριού συνέβαλε επίσης στην καλλιέργεια αυτού του πνεύματος. Μέσα από τη βοήθεια στους ανήμπορους και τους άπορους, ενίσχυε την ιδέα ότι η αλληλεγγύη και η συνεργασία είναι η βάση της κοινότητας. Οι οικογένειες στήριζαν η μία την άλλη είτε για να καλύψουν βασικές ανάγκες είτε για να αποκτήσουν ένα μικρό σπιτάκι, πάντα με διάθεση συντροφικότητας και αλληλοστήριξης.