Η Φούσκα των παιδικών χρόνων
Στα παλιά χρόνια, όταν ακόμη τα παιχνίδια των παιδιών ήταν λιγοστά και φτιαγμένα με ό,τι πρόσφερε η καθημερινότητα, υπήρχε ένα έθιμο που σημάδευε τις χειμωνιάτικες μέρες του χωριού. Τα παιδιά περίμεναν με ανυπομονησία το σφάξιμο του γουρουνιού, όχι μόνο για το μεγάλο οικογενειακό γεγονός αλλά και για το δικό τους θησαυρό, τη φούσκα, την ουροδόχο κύστη του ζώου. Τη φούσκωναν με αέρα και την άφηναν να στεγνώσει στον ήλιο ή κοντά στη φωτιά, μέχρι να σκληρύνει και να γίνει ελαφριά και ανθεκτική. Όταν ήταν πια έτοιμη, μεταμορφωνόταν στη μοναδική μπάλα των παιδιών που με αυτή έπαιζαν στα αλώνια, στους δρόμους και στις αυλές. Σε μια εποχή που τα αγοραστά παιχνίδια ήταν άγνωστα, η φούσκα αποτελούσε μια μικρή χαρά, χειροποίητη και πολύτιμη η οποία αποτύπωνε με τον πιο γνήσιο τρόπο την εφευρετικότητα και την απλότητα της ζωής εκείνων των χρόνων.