Το πανηγύρι στον Αη Λια
Η γιορτή στον λόφο του Προφήτη Ηλία
Κάθε χρόνο, στις 20 Ιουλίου, ο λόφος του Αη Λια ζωντάνευε. Στο μικρό ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία γραφόταν ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της τοπικής ζωής και παράδοσης. Εκεί τελούνταν η σημαντικότερη γιορτή του χωριού. Το πανηγύρι του Αη Λια δεν αποτελούσε μόνο μια θρησκευτική τελετή αλλά έναν ζωντανό θεσμό που ένωνε τους ανθρώπους, ανανέωνε τους δεσμούς και αποτελούσε ευκαιρία για γλέντι.
Το αντάμωμα στη βρύση του Αλαβάντα και η ανάβαση
Από τα χαράματα, μικροί και μεγάλοι ετοιμάζονταν για τη γιορτή. Το πρώτο αντάμωμα γινόταν στην ιστορική βρύση του Αλαβάντα, του ήρωα του 1821. Οι γυναίκες φορούσαν την παραδοσιακή μυρικιώτικη φορεσιά, ενώ οι άντρες εμφανίζονταν με φουστανέλες ή με μπουραζάνια και φουντωτά τσαρούχια. Όλοι μαζί ανηφόριζαν μέσα από τα έλατα στο «Κρι», με κατεύθυνση τα λιβάδια του Αη Λια.
Οι προετοιμασίες του πανηγυριού και τα καραβάνια
Μέρες πριν από τη γιορτή, το εκκλησιαστικό συμβούλιο, με τη βοήθεια εθελοντών, φρόντιζε για τον καθαρισμό του χώρου. Σημειώνονταν τα σημεία όπου θα στήνονταν τα μαγαζάκια με τσίπουρο, κρασί και ψητά κρέατα. Στο πανηγύρι συμμετείχαν και κάτοικοι από τα γύρω χωριά, τον Άγιο Νικόλαο, το Συγκρέλο και τη Μπιάρα, που έφταναν με καραβάνια και άλογα στολισμένα με κεντητές και καραμελωτές κουβέρτες.
Η θεία λειτουργία και το κοινό τραπέζι
Μετά τη θεία λειτουργία ακολουθούσε το καλωσόρισμα των ξένων και το αλληλοκέρασμα. Οι μαντανίες στρώνονταν πάνω στις φρεσκοκομμένες φτέρες και, όταν όλα ήταν έτοιμα, ο παπάς φορούσε το πετραχήλι του και ευλογούσε τα τραπέζια από μακριά. Το κοινό φαγητό αποτελούσε κορυφαία στιγμή συντροφικότητας και φιλοξενίας, καθώς οι Μυρικιώτες υποδέχονταν τους ξένους επισκέπτες που είχαν έρθει να τιμήσουν τον Προφήτη Ηλία και να συμμετάσχουν στη χαρά του χωριού.
Ο χορός και τα κλαρίνα
Ύστερα από το φαγητό, τα όργανα έπαιρναν φωτιά. Πρώτοι έμπαιναν στον χορό οι γεροντότεροι, λιτοί και σεμνοί, χωρίς τσαλιμάκια, συχνά με πρώτο τον παπά. Ακολουθούσαν οι νεότεροι, σχηματίζοντας κύκλους γύρω από τους μουσικούς. Οι ζυγιές, με κλαρίνα, βιολιά, σαντούρια και νταούλια, έδιναν τον ρυθμό, ενώ γέλια και φωνές πλημμύριζαν τον χώρο.
Προξενιά και νυφοπάζαρα
Το πανηγύρι δεν ήταν μόνο διασκέδαση. Αποτελούσε χώρο γνωριμιών, προξενιών και νυφοπάζαρου. Εκεί γίνονταν πολλές γνωριμίες και αντάλλασσαν κουβέντες οι οικογένειες. Οι μεγαλύτεροι παρατηρούσαν τους νέους και τις νέες, ρωτούσαν διακριτικά και σχολίαζαν μεταξύ τους. Συχνά, μέσα από τέτοιες συναντήσεις, ξεκινούσαν τα πρώτα προξενιά. Οι γνωριμίες αυτές δεν έμεναν πάντα στο πανηγύρι αλλά συνεχίζονταν και μετά στο χωριό. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ένα πανηγύρι στάθηκε η αρχή για έναν γάμο. Έτσι, το πανηγύρι συνδεόταν άμεσα με την κοινωνική ζωή και τη συνέχεια της κοινότητας.
Το κεντρικό πανηγύρι του χωριού
Με τα χρόνια, το πανηγύρι του Αη Λια καθιερώθηκε ως το σημαντικότερο του χωριού, ξεπερνώντας ακόμη και εκείνο του Αγίου Κωνσταντίνου. Εκείνη την περίοδο το χωριό γέμιζε ζωή, καθώς πολλοί χωριανοί έρχονταν για διακοπές το καλοκαίρι, ενώ οι κτηνοτρόφοι είχαν ήδη επιστρέψει από τα χειμαδιά για να ξεκαλοκαιριάσουν. Έτσι, το πανηγύρι συγκέντρωνε περισσότερο κόσμο από ποτέ.
Κάπως έτσι, το πανηγύρι του Αη Λια παρέμεινε για όλους εμάς σύμβολο πίστης, παράδοσης και βαθιάς σχέσης των Μυρικιωτών με τον τόπο τους .