Η γέννηση και το σταύρωμα. Τελετουργίες και Παράδοση
Στα παλιά χρόνια, η γέννηση ενός παιδιού δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε προβλέψιμη υπόθεση. Οι γυναίκες γεννούσαν στο σπίτι, χωρίς γιατρό, μόνο με τη βοήθεια άλλων γυναικών του χωριού που είχαν εμπειρία και αναλάμβαναν χρέη μαμής. Συχνά, ο ερχομός του παιδιού συνέβαινε όπου βρισκόταν η μητέρα, στο χωράφι, σε μια καλύβα ή ακόμα και κάτω από τα δέντρα, καθώς ποτέ δεν γνώριζαν την ακριβή στιγμή του τοκετού.
Μετά τη γέννα, το νεογέννητο τυλίγονταν σφιχτά με τη φασκιά για προστασία και ζεστασιά. Αν η μητέρα δεν μπορούσε να θηλάσει, το αναλάμβανε άλλη γυναίκα του χωριού που είχε γάλα, δείχνοντας αλληλεγγύη και πρακτική φροντίδα.
Ακολουθούσε το λεγόμενο «σταύρωμα» για να κατέβει το γάλα στη μητέρα. Χρησιμοποιούσαν ένα σφονδύλι δραχτιού, στολισμένο με κεντήματα, το οποίο τοποθετούσαν πάνω στο σώμα της μητέρας. Η τελετουργία αυτή συνδύαζε πρακτική φροντίδα με συμβολικά μηνύματα, προστατεύοντας τόσο τη μητέρα όσο και το νεογέννητο.
Η βάφτιση παλιότερα: Παραδοσιακά έθιμα και ονομασία
Η βάφτιση, στα παλιά χρόνια, ακολουθούσε αυστηρό κώδικα και συγκεκριμένα έθιμα. Στην εκκλησία παρευρισκόταν μόνο ο πατέρας, ενώ η μητέρα παρέμενε στο σπίτι, σύμφωνα με τα παραδοσιακά έθιμα της εποχής. Το όνομα του παιδιού αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο του νονού και κανείς δεν το γνώριζε εκ των προτέρων.
Μόλις ο νονός ανακοίνωνε το όνομα, ξεκινούσε ένας μικρός αγώνας δρόμου. Το παιδί που έτρεχε πιο γρήγορα για να μεταφέρει το χαρμόσυνο νέο στη μητέρα, κέρδιζε τα χρήματα της ανακοίνωσης. Το έθιμο αυτό, χαριτωμένο και γεμάτο ζωντάνια, πρόσφερε μεγάλη χαρά στα παιδιά και τα ενέπλεκε με τον εορτασμό, ενώ ταυτόχρονα συνέδεε την οικογένεια με την κοινότητα και τη χαρά της βάφτισης.