Τα ομαδικά παιχνίδια ήταν η καθημερινή χαρά των παιδιών και καθρέφτης της ανεμελιάς των παιδικών χρόνων. Το κρυφτό, το κυνηγητό, τα μήλα, το σπασμένο τηλέφωνο, το εφτάπετρο, το «περνά- περνά η μέλισσα», η σβάρνα, ο καλόγερος, ο κρυφτοντενεκές, το τυφλοπάνι, το κλοτσοσκούφι, το ποδόσφαιρο, το Ζοπ-Ζοπ-Τιριζόπ και άλλα πολλά παιχνίδια, γέμιζαν τις αυλές, τα σοκάκια, τα ξέφωτα με φωνές και γέλια. Χωρίς πολλά υλικά αγαθά, με μόνη προίκα τη φαντασία και την ελευθερία της υπαίθρου, τα παιδιά μάθαιναν να συνεργάζονται, να μοιράζονται, να γελούν και να ζουν τη στιγμή. Τα παιχνίδια αυτά μαρτυρούν μια εποχή φτώχειας σε μέσα αλλά πλούσιας σε συναισθήματα, όπου η χαρά, η συντροφικότητα και η αθωότητα έκαναν την παιδική ηλικία πραγματικά ευτυχισμένη και γεμάτη.
