Σκατόλια
Ένα από τα παραδοσιακά παιχνίδια της Μυρίκης ήταν τα σκατόλια. Το παιχνίδι παιζόταν με τέσσερις πλάκες, τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη, ώστε να σχηματίζουν έναν σωρό. Η ομάδα αποτελούνταν συνήθως από τέσσερα έως πέντε παιδιά, ενώ ένας από τους παίκτες αναλάμβανε τον ρόλο του φύλακα.
Σε απόσταση περίπου οκτώ μέτρων, οι παίκτες, ο ένας μετά τον άλλον, σημάδευαν και προσπαθούσαν να ρίξουν τις πλάκες. Ο καθένας είχε τρεις ευκαιρίες· αν αστοχούσε, έπαιρνε τη θέση του φύλακα, ενώ αν κατάφερνε να ρίξει κάποιες από τις πλάκες, το παιχνίδι συνεχιζόταν με τους επόμενους παίκτες, μέχρι να γκρεμιστεί ολόκληρος ο σωρός.
Το παιχνίδι διαρκούσε μέχρι να κουραστούν τα παιδιά, με τη θέση του φύλακα να θεωρείται η πιο απαιτητική, καθώς όποιος παρέμενε περισσότερο σε αυτήν είχε διαρκώς την ευθύνη της φύλαξης, δοκιμάζοντας την αντοχή και την υπομονή του.
Πεντόβολα
Το παιχνίδι παιζόταν με πέντε μικρές, λείες πετρούλες διαλεγμένες ώστε να χωρούν άνετα στην παλάμη. Τα παιδιά κάθονταν συνήθως κάτω, σε αυλή ή σε επίπεδο χώμα.
Ο παίκτης κρατούσε τις πέντε πετρούλες στο χέρι και τις άφηνε να πέσουν στο έδαφος. Στη συνέχεια, διάλεγε μία πετρούλα, την οποία πετούσε ψηλά στον αέρα. Όσο αυτή βρισκόταν στον αέρα, έπρεπε με το ίδιο χέρι να μαζέψει μία από τις υπόλοιπες πετρούλες από το έδαφος και να προλάβει να πιάσει την πεταμένη πριν πέσει.
Αφού μάζευε όλες τις πετρούλες μία-μία, το παιχνίδι δυσκόλευε, καθώς
στην επόμενη φάση έπρεπε να μαζέψει δύο μαζί, έπειτα τρεις και τέλος και τις τέσσερις, πάντα με τον ίδιο κανόνα – να πετά την μία ψηλά και να προλαβαίνει να τη πιάσει χωρίς να του πέσει.
Αν ο παίκτης άφηνε να πέσει η πετρούλα που είχε πετάξει ή αν μετακινούσε κάποια άλλη κατά λάθος, έχανε τη σειρά του και έπαιζε ο επόμενος
Τριώτα
Το παιχνίδι σχεδιαζόταν πάνω σε μια πλάκα, όπου σημειώνονταν οι αριθμοί από το 1 έως το 6. Κάθε παίκτης προσπαθούσε να ενώσει τους αριθμούς με γραμμές, φροντίζοντας αυτές να μην ακουμπούν τις γραμμές του άλλου παίκτη. Σε κάθε αριθμό έπρεπε να καταλήγουν τρεις γραμμές, γεγονός που απαιτούσε προσοχή και στρατηγική σκέψη.
Όποιος παίκτης κατάφερνε να ολοκληρώσει σωστά τις συνδέσεις, κέρδιζε το παιχνίδι, ενώ σε περίπτωση αποτυχίας τη θέση του έπαιρνε ο επόμενος παίκτης. Το παιχνίδι αυτό, απλό στα υλικά αλλά απαιτητικό στη σκέψη, καλλιεργούσε την παρατηρητικότητα και την υπομονή, αποτελώντας χαρακτηριστικό δείγμα των παραδοσιακών παιχνιδιών που συνόδευαν την παιδική ηλικία παλαιότερων γενεών.
Εννιάρα
Μια μεγάλη πλακέ πέτρα ήταν χωρισμένη σε εννέα αριθμούς. Παιζόταν με τον τρόπο που παιζόταν η τριώτα μόνο που σε αυτήν έγραφαν εννιά αριθμούς συνήθως από το 1-9