Πάνω από τη φούστα φοριόταν η ποδιά, ένα ένδυμα με κυρίως αισθητικό χαρακτήρα, το οποίο ολοκλήρωνε και ανεδείκνυε τη γυναικεία παραδοσιακή φορεσιά. Στα παλαιότερα χρόνια, κατασκευαζόταν από υφαντό του αργαλειού, αποτέλεσμα της ίδιας της γυναικείας εργασίας μέσα στο σπίτι. Το χρώμα που επικρατούσε ήταν το γαλάζιο, δίνοντας φωτεινότητα και ζωντάνια στο σύνολο.
Το μήκος της ποδιάς έφτανε έως το ύψος της φούστας και η κατασκευή της περιλάμβανε πλούσιο σούρωμα, το οποίο σχημάτιζε μικρά, τακτοποιημένα πιετάκια. Ιδιαίτερη σημασία αποδιδόταν στη διακόσμηση, καθώς η ποδιά λειτουργούσε ως βασικό πεδίο έκφρασης της λαϊκής αισθητικής. Στολίζονταν με πολλές, οριζόντιες τρέσες σε λευκές, γαλάζιες και κόκκινες αποχρώσεις, με ποικίλα σχέδια και κεντήματα, τοποθετημένα σε ευφάνταστους συνδυασμούς που έκαναν κάθε ποδιά μοναδική.
Για να προσδώσουν μεγαλύτερο όγκο και πλούτο στο κάτω μέρος, οι γυναίκες πρόσθεταν ένα φαρδύ κομμάτι υφάσματος, το οποίο σουρώνονταν και ράβονταν επάνω στο κυρίως σώμα της ποδιάς. Το τελείωμα ολοκληρωνόταν με λευκή, χρωματιστή δαντέλα, ενισχύοντας τον διακοσμητικό χαρακτήρα του ενδύματος. Στη δεξιά πλευρά ξεχώριζε μια πρακτική τσέπη, φτιαγμένη από το ίδιο ύφασμα και γαρνιρισμένη με δαντέλα, ενώ μια επιπλέον λωρίδα υφάσματος ραβόταν στη ζώνη για να δένει και να συγκρατεί την ποδιά σταθερά στη μέση.