Για την προστασία από το κρύο, οι γυναίκες της Μυρίκης πλέκανε μόνες τους την μπέρτα, χρησιμοποιώντας μαλλί προβάτων από τη δική τους παραγωγή. Οι περισσότερες διατηρούσαν το φυσικό χρώμα του μαλλιού, υπήρχαν ωστόσο και μπέρτες με χρώματα που προσέθεταν ποικιλία και αισθητική ζωντάνια στο ντύσιμο.
Την μπέρτα την έριχναν στην πλάτη, με τις δύο άκρες να φέρνονται εμπρός, να σταυρώνονται χιαστί και να δένονται πίσω στη μέση. Το δέσιμο αυτό εξασφάλιζε σταθερότητα και άνεση, ώστε η μπέρτα να μένει στη θέση της, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσε μια κομψή και «μοντέρνα» για την εποχή γραμμή.
Η σχεδίαση του ενδύματος άφηνε τα χέρια ακάλυπτα ως το ύψος των αγκώνων, επιτρέποντας πλήρη ελευθερία κινήσεων. Το τελείωμα της μπέρτας διακοσμούνταν με ιδιαίτερα σχέδια και ταυτόχρονα λειτουργούσε ως έκφραση τοπικής αισθητικής και πολιτιστικής ταυτότητας.