Βασικό και αναπόσπαστο στοιχείο της γυναικείας παραδοσιακής φορεσιάς του χωριού ήταν η κορμοφάνελα, γνωστή και ως σαρκοφάνελα. Πρόκειται για ένδυμα που φοριόταν κατάσαρκα και εξυπηρετούσε τόσο πρακτικούς όσο και αισθητικούς σκοπούς. Κατασκευαζόταν από λευκό, αγνό, μάλλινο, ύφασμα είτε υφαντό είτε πλεκτό με βελόνες, αξιοποιώντας το μαλλί των ζώων της οικογένειας, στοιχείο που φανερώνει την αυτάρκεια της τοπικής κοινωνίας.
Ιδιαίτερη φροντίδα δινόταν στα μανίκια της κορμοφάνελας. Από τον αγκώνα και κάτω πλέκονταν με πιο λεπτές κλωστές και βελόνες, σε πλέξη λάστιχο, ώστε να εφαρμόζουν σωστά στο χέρι. Το χαρακτηριστικό γαλάζιο χρώμα τους δημιουργούσε αντίθεση με το λευκό σώμα του ενδύματος, ενώ συχνά διακοσμούνταν με σχέδια είτε ενσωματωμένα στο πλέξιμο είτε κεντημένα εκ των υστέρων. Τα κεντημένα αυτά μανίκια ράβονταν ξεχωριστά πάνω στην κορμοφάνελα, αναδεικνύοντας την τεχνική αρτιότητα των γυναικών.
Η τραχηλιά διέθετε άνοιγμα, το οποίο έκλεινε με κόπιτσα, ώστε το ένδυμα να φοριέται εύκολα και να είναι πρακτικό στην καθημερινή χρήση και σε περίπτωση θηλασμού. Το σημείο αυτό κοσμούνταν με διακριτικό κέντημα σε γαλάζια κλωστή που ξεχώριζε πάνω στο λευκό φόντο και φαινόταν όταν το πουκάμισο έμενε ανοιχτό, προσδίδοντας στο σύνολο μια λιτή αλλά προσεγμένη εμφάνιση.
Για την προστασία από το κρύο, ιδιαίτερα στις καθημερινές εργασίες, οι γυναίκες φορούσαν τη μαλλίνα, ένα ζεστό, μάλλινο μεσοφόρι. Ήταν πλεκτή από λευκό μαλλί προβάτων, συνήθως αμάνικη, με μικρό άνοιγμα στον λαιμό και μήκος που έφτανε περίπου μέχρι το γόνατο. Η μαλλίνα αποτελούσε βασικό ένδυμα για τους χειμερινούς μήνες και μαρτυρά τη στενή σχέση της φορεσιάς με το κλίμα, τις ανάγκες της καθημερινότητας και τον αγροτικό τρόπο ζωής.