Στο επάνω μέρος του κορμού φοριόταν το γιλέκο, ένδυμα συνδεδεμένο με τη φούστα, τόσο σε χρώμα όσο και σε αισθητική που ολοκλήρωνε το σύνολο της γυναικείας φορεσιάς. Το μήκος του έφτανε λίγο πιο κάτω από τη μέση, ενώ η κατασκευή του ήταν απλή και λειτουργική. Δεν είχε μανίκια ούτε κουμπιά, έκλεινε μόνο στη μέση. Αυτό επέτρεπε στο πάνω μέρος να μένει ανοιχτό, ώστε να αναδεικνύεται το κέντημα του πουκαμίσου που αποτελούσε βασικό διακοσμητικό και ταυτόχρονα σημείο προβολής της δεξιοτεχνίας.
Οι μόστρες του γιλέκου διακοσμούνταν με μάλλινα, μαύρα σιρίτια και επιπλέον στολίζονταν με χειροποίητα κεντήματα που προσέδιδαν πλούτο και ρυθμό στην επιφάνεια του υφάσματος. Λίγο πάνω από τη μέση υπήρχαν δύο κόπιτσες, στις οποίες θηλύκωνε το θηλυκωτάρι, γνωστό και ως πόρπη που εξυπηρετούσε την εφαρμογή και τη σταθερότητα του γιλέκου στη μέση.
Το γιλέκο, απλό στη γραμμή αλλά πλούσιο στη διακόσμηση, αποτελούσε γέφυρα ανάμεσα στο πρακτικό και το αισθητικό, ενισχύοντας τον χαρακτήρα της φορεσιάς και αναδεικνύοντας τη δουλειά της γυναίκας στην υφαντική τέχνη.