Το κεφαλομάντηλο ήταν τετράγωνο και φτιαχνόταν από ύφασμα του εμπορίου σε καφέ χρώμα, ενώ νεαρές γυναίκες, όπως φαίνεται σε παλιές φωτογραφίες, φορούσαν συχνά άσπρο. Το δέσιμό του ήταν απλό αλλά λειτουργικό. Το μαντίλι δίπλωνε σε τρίγωνο και τοποθετούνταν στο κεφάλι, με τις δύο άκρες να πέφτουν στους ώμους. Κρυφός κόμπος πίσω στον αυχένα συγκρατούσε το μαντίλι, ενώ οι άκρες επαναφέρονταν μπροστά, αφήνοντας ελεύθερη κίνηση και ταυτόχρονα κομψότητα στην εμφάνιση.
Στην καθημερινή χρήση, οι άκρες δένονταν ψηλά στο κεφάλι, λίγο πάνω από το μέτωπο, δημιουργώντας έναν μικρό φιόγκο αριστερά που έδινε διακριτική διακόσμηση. Σπάνια συναντούσε κανείς γυναίκα χωρίς μαντίλι. Η διαφορά βρισκόταν κυρίως στο υλικό, οι γιορτινές εκδοχές ήταν φτιαγμένες από πιο πλούσιο ύφασμα, ενώ οι καθημερινές από πιο απλό, ανθεκτικό υλικό.
Το κεφαλομάντηλο αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της φορεσιάς τόσο για πρακτικούς λόγους — προστασία των μαλλιών και του κεφαλιού — όσο και για αισθητικούς, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την προσωπική φροντίδα και την τοπική παράδοση.