Στη μέση φοριόταν το ζωνάρι, ένδυμα με διπλή λειτουργία, αισθητική και πρακτική. Κατασκευαζόταν από μάλλινο, υφαντό ύφασμα και κυριαρχούσαν οι αποχρώσεις του μαύρου και του γαλάζιου, ενώ μερικές φορές ήταν δίχρωμο, προσθέτοντας ποικιλία και ζωντάνια. Το ζωνάρι κούμπωνε μπροστά στον αφαλό με κόπιτσες και λίγο πιο ψηλά, καρφιτσωμένο στο θηλυκωτάρι, δημιουργούσε τη βάση για ένα από τα πιο εντυπωσιακά διακοσμητικά στοιχεία της φορεσιάς, τα ασημένια αλύσια- ασημοζούναρο
Από το θηλυκωτάρι τα αλύσια έπεφταν πάνω στην κεντημένη ποδιά, σχηματίζοντας μια δεξιόστροφη κίνηση και στη συνέχεια στερεώνονταν πίσω στο ζωνάρι. Η διάταξη αυτή δεν ήταν μόνο λειτουργική αλλά και διακοσμητική, προσδίδοντας χάρη, αρχοντιά και υψηλή αισθητική στο σύνολο της φορεσιάς. Υπήρχε και εναλλακτικός τρόπος φόρεσης. Το ασημένιο κόσμημα μπορούσε να ξεκινά πιο ψηλά από τη μέση και να καταλήγει στο δεξί ώμο όπου στερεωνόταν, προσφέροντας μια διαφορετική οπτική διάταξη επιβεβαιώνοντας την ευρηματικότητα και τη φαντασία της γυναίκας που το φορούσε.